न परदुःखातुराः स्वसुखम् अवेक्षन्ते महाकारुणिकाः ॥ तद्यथानुश्रूयते । बोधिसत्त्वः किल स्वमाहात्म्यकारुण्याभिप्रपन्नजगत्परित्राणाध्याशयः प्रदानदमसंयमसौरत्यादिभिर् लोकानुग्रहानुकूलैर् गुणातिशयैर् अभिवर्धमानः सर्वसत्त्वमैत्रमना मैत्रीबलो नाम राजा बभूव । दुःखं सुखं वा यद् अभूत् प्रजानां तस्यापि राज्ञस् तद् अभूत् तथैव । अतः प्रजारक्षणदक्षिणो ऽसौ शस्त्रं च शास्त्रं च पराममर्श
na paraduḥkhāturāḥ svasukham avekṣante mahākāruṇikāḥ // tadyathānuśrūyate / bodhisattvaḥ kila svamāhātmyakāruṇyābhiprapannajagatparitrāṇādhyāśayaḥ pradānadamasaṃyamasauratyādibhir lokānugrahānukūlair guṇātiśayair abhivardhamānaḥ sarvasattvamaitramanā maitrībalo nāma rājā babhūva / duḥkhaṃ sukhaṃ vā yad abhūt prajānāṃ tasyāpi rājñas tad abhūt tathaiva / ataḥ prajārakṣaṇadakṣiṇo 'sau śastraṃ ca śāstraṃ ca parāmamarśa
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.