धीती वा ये अनयन् वाचो अग्रं मनसा वा ये ऽवदन्न् ऋतानि । तृतीयेन ब्रह्मणा वावृधानास् तुरीयेणामन्वत नाम धेनोः ॥१॥
dhītī vā ye anayan vāco agraṃ manasā vā ye 'vadann ṛtāni | tṛtīyena brahmaṇā vāvṛdhānās turīyeṇāmanvata nāma dhenoḥ ||1||
They either who by meditation led the beginning (ágra) of speech, or who by mind spoke righteous things (ṛtá)—they, increasing with the third incantation (bráhman), perceived (man) with the fourth the name of the milch cow.
स वेद पुत्रः पितरं स मातरं स सूनुर् भुवत् स भुवत् पुनर्मघः । स द्याम् और्णोद् अन्तरिक्षं स्वः स इदं विश्वम् अभवत् स आभरत् ॥२॥
sa veda putraḥ pitaraṃ sa mātaraṃ sa sūnur bhuvat sa bhuvat punarmaghaḥ | sa dyām aurṇod antarikṣaṃ svaḥ sa idaṃ viśvam abhavat sa ābharat ||2||
He, [as a] son, knows his father, he his mother; he is (bhuvat) a son (sūnú), he is one of generous returns (? púnarmagha); he enveloped the sky, the atmosphere, he the heaven (svàr); he became this all; he came to be here (ā-bhū).