अया विष्ठा जनयन् कर्वराणि स हि घृणिर् उरुर् वराय गातुः । स प्रत्युदैद् धरुणं मध्वो अग्रं स्वया तन्वा तन्वम् ऐरयत ॥१॥
ayā viṣṭhā janayan karvarāṇi sa hi ghṛṇir urur varāya gātuḥ | sa pratyudaid dharuṇaṃ madhvo agraṃ svayā tanvā tanvam airayata ||1||
By this shape (viṣṭhá) generating exploits (kárvara), he verily, fiery, a wide way for space (? vára); he went up to meet the sustaining top (ágra) of the sweet; with his own self (tanū́) he sent forth (īraya-) a self.
Translated by William Dwight Whitney (1905)