स तत्राजगाम यत्रेतरो बभूव तं ह पप्रच्छ स ह न प्रतिपेदे तं होवाच दुरधीयानं तं वै भवान् मौद्गल्यम् अवोचत् स त्वा यं प्रश्नम् अप्राक्षीन् न तं व्यवोचः पुरा संवत्सराद् आर्तिम् आरिष्यसीति स ह मैत्रेयः स्वान् अन्तेवासित उवाच यथार्थं भवन्तो यथागृहं यथामनो विप्रसृज्यन्ताम् दुरधीयानं वा अहं मौद्गल्यम् अवोचम् स मा यं प्रश्नम् अप्राक्षीन् न तं व्यवोचम् तम् उपैष्यामि शान्तिं करिष्यामीति स ह मैत्रेयः प्रातः समित्पाणिर् मौद्गल्यम् उपससादासौ वा अहं भो मैत्रेयः किमर्थम् इति दुरधीयानं वा अहं भवन्तम् अवोचम् त्वं मा यं प्रश्नम् अप्राक्षीर् न तं व्यवोचम् त्वाम् उपैष्यामि शान्तिं करिष्यामीति स होवाचात्र वा उपेतं च सर्वं च कृतं पापकेन त्वा यानेन चरन्तम् आहुः अथो ऽयं मम कल्याणस् [पत्यल्ऽस् त्रन्स्ल्। इम्प्लिएस् थे एमेन्दतिओन् आहू रथो] तं ते ददामि तेन याहीति स होवाचैतद् एवात्रात्विषं चानृशंस्यं च यथा भवान् आह उपायामि त्वेव भवन्तम् इति तं होपेयाय तं होपेत्य पप्रच्छ किं स्विद् आहुर् भोः सवितुर् वरेण्यं भर्गो देवस्य कवयः किम् आहुर् धियो विचक्ष्व यदि ताः प्रवेत्थ प्रचोदयात् सविता याभिर् एतीति [एद्। प्रचोदयान्त्, चोर्र्। पत्यल्] तस्मा एतत् प्रोवाच वेदांश् छन्दांसि सवितुर् वरेण्यम् भर्गो देवस्य कवयो ऽन्नम् आहुः कर्माणि धियस् तद् उ ते प्रब्रवीमि प्रचोदयात् सविता याभिर् एतीति [एद्। प्रचोदयान्त्] तम् उपसंगृह्य पप्रच्छाधीहि भोः कः सविता का सावित्री ॥ ३२ ॥
sa tatrājagāma yatretaro babhūva taṃ ha papraccha sa ha na pratipede taṃ hovāca duradhīyānaṃ taṃ vai bhavān maudgalyam avocat sa tvā yaṃ praśnam aprākṣīn na taṃ vyavocaḥ purā saṃvatsarād ārtim āriṣyasīti sa ha maitreyaḥ svān antevāsita uvāca yathārthaṃ bhavanto yathāgṛhaṃ yathāmano viprasṛjyantām duradhīyānaṃ vā ahaṃ maudgalyam avocam sa mā yaṃ praśnam aprākṣīn na taṃ vyavocam tam upaiṣyāmi śāntiṃ kariṣyāmīti sa ha maitreyaḥ prātaḥ samitpāṇir maudgalyam upasasādāsau vā ahaṃ bho maitreyaḥ kimartham iti duradhīyānaṃ vā ahaṃ bhavantam avocam tvaṃ mā yaṃ praśnam aprākṣīr na taṃ vyavocam tvām upaiṣyāmi śāntiṃ kariṣyāmīti sa hovācātra vā upetaṃ ca sarvaṃ ca kṛtaṃ pāpakena tvā yānena carantam āhuḥ atho 'yaṃ mama kalyāṇas [Patyal's transl. implies the emendation āhū ratho] taṃ te dadāmi tena yāhīti sa hovācaitad evātrātviṣaṃ cānṛśaṃsyaṃ ca yathā bhavān āha upāyāmi tveva bhavantam iti taṃ hopeyāya taṃ hopetya papraccha kiṃ svid āhur bhoḥ savitur vareṇyaṃ bhargo devasya kavayaḥ kim āhur dhiyo vicakṣva yadi tāḥ pravettha pracodayāt savitā yābhir etīti [ed. pracodayānt, corr. Patyal] tasmā etat provāca vedāṃś chandāṃsi savitur vareṇyam bhargo devasya kavayo 'nnam āhuḥ karmāṇi dhiyas tad u te prabravīmi pracodayāt savitā yābhir etīti [ed. pracodayānt] tam upasaṃgṛhya papracchādhīhi bhoḥ kaḥ savitā kā sāvitrī || 32 ||
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.