स होवाच रौद्रं मे गवीडयाम् मानव्यम् उपहूतायाम् वायव्यम् उपसृष्टायाम् वैराजं वत्सम् उन्नीयमानम् जागतम् उन्नीतम् आश्विनं दुह्यमानम् सौम्यं दुग्धम् बार्हस्पत्यं प्रक्रम्यमाणम् द्यावापृथिव्यं ह्रियमाणम् [एद्। ह्रियमानम्, चोर्र्। पत्यल्] आग्नेयम् अधिश्रीयमाणम् वैश्वानरीयम् अधिश्रितम् वैष्णवम् अभ्यवज्वाल्यमानम् मारुतम् अभ्यवज्वालितम् पौष्णं समुद्वान्तम् वारुणं विष्यन्नम् सारस्वतम् अद्भिः प्रत्यानीतम् त्वाष्ट्रम् उद्वास्यमानम् धात्रम् उद्वासितम् वैश्वदेवम् उन्नीयमानम् सावित्रम् उन्नीतम् बार्हस्पत्यं प्रक्रम्यमाणम् द्यावापृथिव्यं ह्रियमाणम् ऐन्द्रम् उपसाद्यमानम् बलायोपसन्नम् आग्नेयी समित् यां प्रथमाम् आहुतिम् अहौषं माम् एव तत् स्वर्गे लोके ऽधाम् यद् गार्हपत्यम् अवेक्षिषम् अस्य लोकस्य संतत्यै प्राजापत्योत्तराहुतिस् तस्मात् पूर्णतरा मनसैव सा यद् धुत्वा स्रुचं त्रिर् उदञ्चम् उदनैषं रुद्रांस् तेनाप्रैषम् यद् बर्हिषि स्रुचं निधायोन्मृज्योत्तरतः पाणी निरमार्क्षम् ओषधिवनस्पतींस् तेनाप्रैषम् यद् द्वितीयम् उन्मृज्य पित्र्युपवीतं कृत्वा दक्षिणतः पितृभ्यः स्वधाम् अकार्षं पितॄंस् तेनाप्रैषम् यत् प्रथमं प्राशिषं प्राणांस् तेनाप्रैषम् यद् द्वितीयं गर्भांस् तेन तस्माद् अनश्नन्तो गर्भा जीवन्ति यद् अन्ततः सर्वम् एव प्राशिषं विश्वान् देवांस् तेनाप्रैषम् यद् अप्रक्षालितयोदकं स्रुचा न्यनैषं सर्पेतरजनांस् तेनाप्रैषम् यत् प्रक्षालितया सर्पपुण्यजनांस् तेन यद् अपरेणाहवनीयम् उदकं स्रुचा न्यनैषं गन्धर्वाप्सरसस् तेनाप्रैषम् यत् स्रुवं स्रुचं च प्रत्यताप्सं सप्तर्षींस् तेनाप्रैषम् यद् रात्रौ स्रुग्दण्डम् अवामार्क्षं ये रात्रौ संविशन्ति दक्षिणांस् तान् उदनैषम् यत् प्रातर् उदमार्क्षं ये प्रातः प्रव्रजन्ति दक्षिणांस् तानुदनैषम् इति ब्राह्मणम् ॥ १२ ॥
sa hovāca raudraṃ me gavīḍayām mānavyam upahūtāyām vāyavyam upasṛṣṭāyām vairājaṃ vatsam unnīyamānam jāgatam unnītam āśvinaṃ duhyamānam saumyaṃ dugdham bārhaspatyaṃ prakramyamāṇam dyāvāpṛthivyaṃ hriyamāṇam [ed. hriyamānam, corr. Patyal] āgneyam adhiśrīyamāṇam vaiśvānarīyam adhiśritam vaiṣṇavam abhyavajvālyamānam mārutam abhyavajvālitam pauṣṇaṃ samudvāntam vāruṇaṃ viṣyannam sārasvatam adbhiḥ pratyānītam tvāṣṭram udvāsyamānam dhātram udvāsitam vaiśvadevam unnīyamānam sāvitram unnītam bārhaspatyaṃ prakramyamāṇam dyāvāpṛthivyaṃ hriyamāṇam aindram upasādyamānam balāyopasannam āgneyī samit yāṃ prathamām āhutim ahauṣaṃ mām eva tat svarge loke 'dhām yad gārhapatyam avekṣiṣam asya lokasya saṃtatyai prājāpatyottarāhutis tasmāt pūrṇatarā manasaiva sā yad dhutvā srucaṃ trir udañcam udanaiṣaṃ rudrāṃs tenāpraiṣam yad barhiṣi srucaṃ nidhāyonmṛjyottarataḥ pāṇī niramārkṣam oṣadhivanaspatīṃs tenāpraiṣam yad dvitīyam unmṛjya pitryupavītaṃ kṛtvā dakṣiṇataḥ pitṛbhyaḥ svadhām akārṣaṃ pitṝṃs tenāpraiṣam yat prathamaṃ prāśiṣaṃ prāṇāṃs tenāpraiṣam yad dvitīyaṃ garbhāṃs tena tasmād anaśnanto garbhā jīvanti yad antataḥ sarvam eva prāśiṣaṃ viśvān devāṃs tenāpraiṣam yad aprakṣālitayodakaṃ srucā nyanaiṣaṃ sarpetarajanāṃs tenāpraiṣam yat prakṣālitayā sarpapuṇyajanāṃs tena yad apareṇāhavanīyam udakaṃ srucā nyanaiṣaṃ gandharvāpsarasas tenāpraiṣam yat sruvaṃ srucaṃ ca pratyatāpsaṃ saptarṣīṃs tenāpraiṣam yad rātrau srugdaṇḍam avāmārkṣaṃ ye rātrau saṃviśanti dakṣiṇāṃs tān udanaiṣam yat prātar udamārkṣaṃ ye prātaḥ pravrajanti dakṣiṇāṃs tānudanaiṣam iti brāhmaṇam || 12 ||
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.