अथ नन्दः कदा चिन् निष्प्रतीकारपरुषवेदनाक्रान्तदेहो नियतम् अहं मरिष्यामीत्य् उत्पन्नभयविषादशोकदैन्यमानसः पुत्रं चन्दनम् आहूयाब्रवीत् । वत्स चन्दन मया हि महता परिश्रमेण द्रव्यम् उपार्जितं परिपालितं च । तत् पुत्र मम प्रियम् अनुस्मरता न त्वया कस्मै किं चिद् अपि प्रदेयम् इति । चण्डालशालां व्रजत प्रगल्भान् पश्यामि युष्मान् न पुनर् यथाहम् । स याचकान् नित्यसमीक्ष्यकारी प्रोवाच रोषस्फुरिताक्षिकोशः
atha nandaḥ kadā cin niṣpratīkāraparuṣavedanākrāntadeho niyatam ahaṃ mariṣyāmīty utpannabhayaviṣādaśokadainyamānasaḥ putraṃ candanam āhūyābravīt | vatsa candana mayā hi mahatā pariśrameṇa dravyam upārjitaṃ paripālitaṃ ca | tat putra mama priyam anusmaratā na tvayā kasmai kiṃ cid api pradeyam iti | caṇḍālaśālāṃ vrajata pragalbhān paśyāmi yuṣmān na punar yathāham | sa yācakān nityasamīkṣyakārī provāca roṣasphuritākṣikośaḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.