अथ कदा चित् स महात्मा प्रत्यरण्यनिविष्टतरुणतरुमण्डलैकदेशावस्थितो भुजगविषोपघातयोग्यविद्याधरेण ब्राह्मणेनोपलक्षितः । स तस्य तेन नियमविशेषरमणीयेनाश्वासदेन तेजस्विभावेन विस्मितमना नास्मात् प्रत्यवायो ऽस्तीति निश्चित्य स्वजीविकोपायं च तद्ग्रहणसाहसम् अवेत्य तं भुजगपतिं विश्रम्भमुकुलितफणचक्रम् आसीनं सहसा महता दण्डेन शिरस्य् अभिजघान तप्तपांसुपूगैश् चास्य नयनानि पूरयाम् आस महत्या चैनं वररज्ज्वा गाढं ग्रीवायाम् आमर्दयां बभूव मूलागदसंमिश्रेण चैनं श्लेष्मणा वदनविवरेषु संसिक्तवान् विवृत्य चास्य वदनपुटम् अयःसंदंशेन दंष्ट्राः समुदाजहार ॥ लोभपर्याकुलमानसश् चास्य तीक्ष्णेन शस्त्रेण घनकोशोपगूढमूलां चूडामणिम् उत्पाटयां चक्रे प्रतिनकुलचलवलयराशिकोमले चास्य भोगकुण्डले बिम्बोपधान इव निषद्य विशश्राम ॥ यः केलीकलहेष्व् अपि प्रणयिनीकर्णोत्पलाताडितो लज्जामन्थरकोमलालसफणच्छत्त्रो ययौ संभ्रमम् । मेने सो ऽविकृताशयः फणिवरो दण्डप्रहारान् खरान् क्षान्त्यभ्यासवशात् समीरणचलत्तूलांशुपातोपमान्
atha kadā cit sa mahātmā pratyaraṇyaniviṣṭataruṇatarumaṇḍalaikadeśāvasthito bhujagaviṣopaghātayogyavidyādhareṇa brāhmaṇenopalakṣitaḥ | sa tasya tena niyamaviśeṣaramaṇīyenāśvāsadena tejasvibhāvena vismitamanā nāsmāt pratyavāyo 'stīti niścitya svajīvikopāyaṃ ca tadgrahaṇasāhasam avetya taṃ bhujagapatiṃ viśrambhamukulitaphaṇacakram āsīnaṃ sahasā mahatā daṇḍena śirasy abhijaghāna taptapāṃsupūgaiś cāsya nayanāni pūrayām āsa mahatyā cainaṃ vararajjvā gāḍhaṃ grīvāyām āmardayāṃ babhūva mūlāgadasaṃmiśreṇa cainaṃ śleṣmaṇā vadanavivareṣu saṃsiktavān vivṛtya cāsya vadanapuṭam ayaḥsaṃdaṃśena daṃṣṭrāḥ samudājahāra || lobhaparyākulamānasaś cāsya tīkṣṇena śastreṇa ghanakośopagūḍhamūlāṃ cūḍāmaṇim utpāṭayāṃ cakre pratinakulacalavalayarāśikomale cāsya bhogakuṇḍale bimbopadhāna iva niṣadya viśaśrāma || yaḥ kelīkalaheṣv api praṇayinīkarṇotpalātāḍito lajjāmantharakomalālasaphaṇacchattro yayau saṃbhramam | mene so 'vikṛtāśayaḥ phaṇivaro daṇḍaprahārān kharān kṣāntyabhyāsavaśāt samīraṇacalattūlāṃśupātopamān
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.