अथ स राजा स्नेहवशाद् वितानीभूतहृदयो निश्चलाभिताम्रनयनयुगलः पुनः पुनस् ताः कन्यकाः समभिवीक्ष्योवाच ॥ आस्तीर्णकोमलविचित्रकुथोदरेषु स्वैरं विहृत्य भवनेषु कथं भवत्यः । स्प्रक्ष्यन्ति दुर्जनमनोविषमां श्मशानभूमिं सितास्थिशकलप्रकरोत्तरीयाम्
atha sa rājā snehavaśād vitānībhūtahṛdayo niścalābhitāmranayanayugalaḥ punaḥ punas tāḥ kanyakāḥ samabhivīkṣyovāca || āstīrṇakomalavicitrakuthodareṣu svairaṃ vihṛtya bhavaneṣu kathaṃ bhavatyaḥ | sprakṣyanti durjanamanoviṣamāṃ śmaśānabhūmiṃ sitāsthiśakalaprakarottarīyām
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.