अयं वाजी वज्रत्-तनुरुह-ततिर् वज्रि-विजयी निज-ध्वान-स्फूर्जाद्-विजित-दिविज-प्रोज्झित-पथः । भवांश् छाया-प्राय-प्रभव-नव-तापिञ्छ-तुलितस् ततस् त्वं मा यासीः सपदि पुरतस् तस्य पुरतः ॥ज्ग्च् १,३२।१॥[१७] तद् एवम् अत्याहिते प्रत्यासन्ने मातर-पुत्रयोर् अपीदं विवदनम् आसीत्- पुत्र क्व गच्छसि हयं कलयामि मातः प्रोद्दाम-दुर्व्यवसितः खलु हन्त सोऽ यम् । किं नः करिष्यति स वा विगत-स्वसादी त्वं याहि गेहम् अहम् अस्मि विचेतनः किम् ॥ज्ग्च् १,३२।२॥ [१८] ततश् च क्षोभात् प्रोद्भावित-धार्ष्ट्या गोष्ठाधीशम् अपि सेदं निर्दिष्टवती- मया बाल्यान् नैव त्वयि गृह-पताव् उद्धुर-वचः प्रयुक्तं किं त्व् अद्य प्रकटयितुम् इष्टं निशामय । कथं न त्वं सर्वैः सह सपदि गृह्णासि पृथुकं कथं वा नान्येऽ पि प्रतिहयम् अयन्ति व्रज-पते ॥ज्ग्च् १,३२।३॥[१९] अनादित एव दितीकृत-दिति-तनुजः श्री-रामानुनजस् तु तद् एवं वर्ण्यमानम् अवकर्ण्य विहस्य मातरं विश्वास्य विश्व-विश्वासास्पद-सुखदस् तं सासूक्षणं क्षणं निरीक्ष्य स्वम् उपह्वरम् आनेतुम् आह्वयत । [२०] स च पूतनारिणाहूतस् तत्-तेजसाप्य् अन्तः परिभूतः शूरं-मन्यतया तस्मिन्न् अधूतः प्रथमतस् तावन् निज-पराक्रम-क्रमणाय क्रमशः प्रत्यग्-गत्य्-अनुक्रम-मन्थरतया विक्रममाणस् तं प्रति सम्प्रति यमुनां यावद् अवकाश-क्षोणीं विश्राणितवान् । दूरतस् तु निजाभिद्रवस्य तेजस्विता भवेद् इति क्षोणीं विश्राण्य च कृष्णं निधार्यतया निर्धार्य देवार्य्-अर्वा गर्वाद् धर्यक्ष-लक्षस्येव गर्जितम् अर्जन्न् अरि-पक्षं तर्जति स्म । [२१] ततश् च सर्वं युगपद् अरिरिषतीव चिकरिषतीव जिगरिषतीव च तस्मिंस् तद्-असहमानः सहसा सिंह-नादं बृंहयन् सिंह-संहननः स च कृष्णस् तं धृष्णजम् अभिसाग्रहम् अभिग्रहम् एव जग्राह । समग्र एव व्रजश् च व्यग्रतया तद्-अनुगतिम् इति स्थिते स तु तत् पश्यन्न् उत्तेरिताख्यया गत्या तम् एव रोषाद-मन्दम् अभ्यवचस्कन्द, यत्र- व्योम सोऽ यम् अतियन् निराप्लवत् तत् पिबन्निव मुखं व्यदीदरत् । एवम् अङ्घ्रि-युगलेन यद् व्यहंस् तच् च तत्-प्रतिगतं हरिर् व्यधात् ॥ज्ग्च् १,३२।४॥ ततश् च- द्राग्-उच्छलच्-चरण-पुच्छम् अतुच्छम् एतम् उच्छून-रोम-तति-गुच्छवद् उन्नमय्य । चिक्षेप चापशतक-क्षिति-लक्षिताग्रे डिण्डीर-पिण्डम् इव वारिधि-भङ्ग-सङ्घः ॥ज्ग्च् १,३२।५॥ स लब्ध-संज्ञः पुनर् उत्थितस् तदा व्यादाय वक्त्रं तरसापतद् धरिम् । सोऽ प्य् अस्य वक्त्रे भुजम् उत्तरं हसन् प्रादान् महा-दर्दूरकस्य नागवत् ॥ज्ग्च् १,३२।६॥ दिव्याहिवत् कृष्ण-भुजश् च तद्-गला- वटे स्फुटं वीर-रसाद् अवर्धत । महा-विष-ज्वाल-हता इवापि तद्- रदास् तदा पेतुर् अमुष्य तेजसा ॥ज्ग्च् १,३२।७॥ दन्ता निपेतुः समैन्द्रियाण्य् अप्य् उद्धूतिम् आपुर् वपुर् आप कम्पम् । जरात्र तत् कालम् उदित्य मृत्युं प्रतीक्षमाणा किल वर्तते स्म ॥ज्ग्च् १,३२।८॥ यदास्य कण्ठं रुरुधे स तद्-भुजस् तदाखिलाङ्गानि विदीर्णतं ययुः । तस्यैव शोकाद् इव तानि यत् परं तदाश्रयाण्य् एव भवन्ति सर्वशः ॥ज्ग्च् १,३२।९॥ विशन्तं केशिनः कण्ठं कृष्ण-दोर्-दण्डम् एव किम् । जगत्-प्राणाशनं मत्वा तस्य प्राणा विदुद्रुवुः ॥ज्ग्च् १,३२ १०॥ एकं द्वारं रुद्धम् एतद् गलाख्यं मन्-निष्क्रान्तौ तानि भूयांसि कुर्याम् । इत्थं किं तत्-प्राण-वर्गः समन्ताच् छिद्राण्य् आचर्याथ तस्मात् प्रतस्थे ॥ज्ग्च् १,३२।११॥ तस्य प्राणे निर्गते देह-गेहात् कार्ष्णो बाहुर् निर्गतः प्राघुणाभः । गेहं तच् च स्वामिनं तं विनाभूत् खण्डं खण्डं दिष्टतः किं च नष्टम् ॥ज्ग्च् १,३२।१२॥केशिकण्ठा-वटात् तेन निरकोषि यदा भुजः । तदा स्वभावम् एवाप्तः संहारे दिव्य-बाणवत्
ayaṃ vājī vajrat-tanuruha-tatir vajri-vijayī nija-dhvāna-sphūrjād-vijita-divija-projjhita-pathaḥ | bhavāṃś chāyā-prāya-prabhava-nava-tāpiñcha-tulitas tatas tvaṃ mā yāsīḥ sapadi puratas tasya purataḥ ||JGc 1,32.1||[17] tad evam atyāhite pratyāsanne mātara-putrayor apīdaṃ vivadanam āsīt- putra kva gacchasi hayaṃ kalayāmi mātaḥ proddāma-durvyavasitaḥ khalu hanta so' yam | kiṃ naḥ kariṣyati sa vā vigata-svasādī tvaṃ yāhi geham aham asmi vicetanaḥ kim ||JGc 1,32.2|| [18] tataś ca kṣobhāt prodbhāvita-dhārṣṭyā goṣṭhādhīśam api sedaṃ nirdiṣṭavatī- mayā bālyān naiva tvayi gṛha-patāv uddhura-vacaḥ prayuktaṃ kiṃ tv adya prakaṭayitum iṣṭaṃ niśāmaya | kathaṃ na tvaṃ sarvaiḥ saha sapadi gṛhṇāsi pṛthukaṃ kathaṃ vā nānye' pi pratihayam ayanti vraja-pate ||JGc 1,32.3||[19] anādita eva ditīkṛta-diti-tanujaḥ śrī-rāmānunajas tu tad evaṃ varṇyamānam avakarṇya vihasya mātaraṃ viśvāsya viśva-viśvāsāspada-sukhadas taṃ sāsūkṣaṇaṃ kṣaṇaṃ nirīkṣya svam upahvaram ānetum āhvayata | [20] sa ca pūtanāriṇāhūtas tat-tejasāpy antaḥ paribhūtaḥ śūraṃ-manyatayā tasminn adhūtaḥ prathamatas tāvan nija-parākrama-kramaṇāya kramaśaḥ pratyag-gaty-anukrama-mantharatayā vikramamāṇas taṃ prati samprati yamunāṃ yāvad avakāśa-kṣoṇīṃ viśrāṇitavān | dūratas tu nijābhidravasya tejasvitā bhaved iti kṣoṇīṃ viśrāṇya ca kṛṣṇaṃ nidhāryatayā nirdhārya devāry-arvā garvād dharyakṣa-lakṣasyeva garjitam arjann ari-pakṣaṃ tarjati sma | [21] tataś ca sarvaṃ yugapad aririṣatīva cikariṣatīva jigariṣatīva ca tasmiṃs tad-asahamānaḥ sahasā siṃha-nādaṃ bṛṃhayan siṃha-saṃhananaḥ sa ca kṛṣṇas taṃ dhṛṣṇajam abhisāgraham abhigraham eva jagrāha | samagra eva vrajaś ca vyagratayā tad-anugatim iti sthite sa tu tat paśyann utteritākhyayā gatyā tam eva roṣāda-mandam abhyavacaskanda, yatra- vyoma so' yam atiyan nirāplavat tat pibanniva mukhaṃ vyadīdarat | evam aṅghri-yugalena yad vyahaṃs tac ca tat-pratigataṃ harir vyadhāt ||JGc 1,32.4|| tataś ca- drāg-ucchalac-caraṇa-puccham atuccham etam ucchūna-roma-tati-gucchavad unnamayya | cikṣepa cāpaśataka-kṣiti-lakṣitāgre ḍiṇḍīra-piṇḍam iva vāridhi-bhaṅga-saṅghaḥ ||JGc 1,32.5|| sa labdha-saṃjñaḥ punar utthitas tadā vyādāya vaktraṃ tarasāpatad dharim | so' py asya vaktre bhujam uttaraṃ hasan prādān mahā-dardūrakasya nāgavat ||JGc 1,32.6|| divyāhivat kṛṣṇa-bhujaś ca tad-galā- vaṭe sphuṭaṃ vīra-rasād avardhata | mahā-viṣa-jvāla-hatā ivāpi tad- radās tadā petur amuṣya tejasā ||JGc 1,32.7|| dantā nipetuḥ samaindriyāṇy apy uddhūtim āpur vapur āpa kampam | jarātra tat kālam uditya mṛtyuṃ pratīkṣamāṇā kila vartate sma ||JGc 1,32.8|| yadāsya kaṇṭhaṃ rurudhe sa tad-bhujas tadākhilāṅgāni vidīrṇataṃ yayuḥ | tasyaiva śokād iva tāni yat paraṃ tadāśrayāṇy eva bhavanti sarvaśaḥ ||JGc 1,32.9|| viśantaṃ keśinaḥ kaṇṭhaṃ kṛṣṇa-dor-daṇḍam eva kim | jagat-prāṇāśanaṃ matvā tasya prāṇā vidudruvuḥ ||JGc 1,32 10|| ekaṃ dvāraṃ ruddham etad galākhyaṃ man-niṣkrāntau tāni bhūyāṃsi kuryām | itthaṃ kiṃ tat-prāṇa-vargaḥ samantāc chidrāṇy ācaryātha tasmāt pratasthe ||JGc 1,32.11|| tasya prāṇe nirgate deha-gehāt kārṣṇo bāhur nirgataḥ prāghuṇābhaḥ | gehaṃ tac ca svāminaṃ taṃ vinābhūt khaṇḍaṃ khaṇḍaṃ diṣṭataḥ kiṃ ca naṣṭam ||JGc 1,32.12||keśikaṇṭhā-vaṭāt tena nirakoṣi yadā bhujaḥ | tadā svabhāvam evāptaḥ saṃhāre divya-bāṇavat
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.