Ṛgveda Saṃhitā 10.161

मुञ्चामि त्वा हविषा जीवनाय कम् अज्ञातयक्ष्माद् उत राजयक्ष्मात् । ग्राहिर् जग्राह यदि वैतद् एनं तस्या इन्द्राग्नी प्र मुमुक्तम् एनम् ॥

muñcāmi tvā haviṣā jīvanāya kam ajñātayakṣmād uta rājayakṣmāt | grāhir jagrāha yadi vaitad enaṃ tasyā indrāgnī pra mumuktam enam ||

यदि क्षितायुर् यदि वा परेतो यदि मृत्योर् अन्तिकं नीत एव । तम् आ हरामि निरृतेर् उपस्थाद् अस्पार्षम् एनं शतशारदाय ॥

yadi kṣitāyur yadi vā pareto yadi mṛtyor antikaṃ nīta eva | tam ā harāmi nirṛter upasthād aspārṣam enaṃ śataśāradāya ||

सहस्राक्षेण शतशारदेन शतायुषा हविषाहार्षम् एनम् । शतं यथेमं शरदो नयातीन्द्रो विश्वस्य दुरितस्य पारम् ॥

sahasrākṣeṇa śataśāradena śatāyuṣā haviṣāhārṣam enam | śataṃ yathemaṃ śarado nayātīndro viśvasya duritasya pāram ||

शतं जीव शरदो वर्धमानः शतं हेमन्ताञ् छतम् उ वसन्तान् । शतम् इन्द्राग्नी सविता बृहस्पतिः शतायुषा हविषेमम् पुनर् दुः ॥

śataṃ jīva śarado vardhamānaḥ śataṃ hemantāñ chatam u vasantān | śatam indrāgnī savitā bṛhaspatiḥ śatāyuṣā haviṣemam punar duḥ ||

आहार्षं त्वाविदं त्वा पुनर् आगाः पुनर्नव । सर्वाङ्ग सर्वं ते चक्षुः सर्वम् आयुश् च ते ऽविदम् ॥

āhārṣaṃ tvāvidaṃ tvā punar āgāḥ punarnava | sarvāṅga sarvaṃ te cakṣuḥ sarvam āyuś ca te 'vidam ||