सो ऽनन्तरातीतां स्वां जातिम् अनुसस्मार । तदनुस्मरणाच् च समुपजातसंवेगो विशेषवत्तरं श्रमणब्राह्मणकृपणवनीपकेभ्यः सुखहेतुनिदानं दानम् अदात् । शीलसंवरं चानवरं पोषधनियमं च पर्वदिवसेषु समाददे । अभीक्ष्णं च राजपर्षदि स्वस्मिंश् चान्तःपुरे पुण्यप्रभावोद्भावनाल् लोकं श्रेयसि नियोक्तुकामः प्रतीतहृदयो गाथाद्वयम् इति नियतार्थं बभाषे । न सुगतपरिचर्या विद्यते स्वल्पिकापि प्रतनुफलविभूतिर् यच् छ्रुतं केवलं प्राक् । तद् इदम् अलवणायाः शुष्करूक्षारुणायाः फलविभवमहत्त्वं पश्य कुल्माषपिण्ड्याः
so 'nantarātītāṃ svāṃ jātim anusasmāra / tadanusmaraṇāc ca samupajātasaṃvego viśeṣavattaraṃ śramaṇabrāhmaṇakṛpaṇavanīpakebhyaḥ sukhahetunidānaṃ dānam adāt / śīlasaṃvaraṃ cānavaraṃ poṣadhaniyamaṃ ca parvadivaseṣu samādade / abhīkṣṇaṃ ca rājaparṣadi svasmiṃś cāntaḥpure puṇyaprabhāvodbhāvanāl lokaṃ śreyasi niyoktukāmaḥ pratītahṛdayo gāthādvayam iti niyatārthaṃ babhāṣe / na sugataparicaryā vidyate svalpikāpi pratanuphalavibhūtir yac chrutaṃ kevalaṃ prāk / tad idam alavaṇāyāḥ śuṣkarūkṣāruṇāyāḥ phalavibhavamahattvaṃ paśya kulmāṣapiṇḍyāḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.