तम् अमात्या ब्राह्मणवृद्धाः पौरमुख्याश् च कौतूहलापूर्णमनसो ऽपि न प्रसहन्ते स्म पर्यनुयोक्तुं किम् अभिसमीक्ष्य महाराजो गाथाद्वयम् इदम् अभीक्ष्णं भाषत इति ॥ अथ तस्य राज्ञो वाल्लभ्याद् अव्याहततरविश्रम्भप्रणयप्रसादा देवी समुत्पन्नकौतूहला संकथाप्रस्तावागतं पर्षदि पर्यपृच्छद् एनम् । नियतम् इति नरेन्द्र भाषसे हृदयगतां मुदम् उद्गिरन्न् इव । भवति मम कुतूहलाकुलं हृदयम् इदं कथितेन तेन ते
tam amātyā brāhmaṇavṛddhāḥ pauramukhyāś ca kautūhalāpūrṇamanaso 'pi na prasahante sma paryanuyoktuṃ kim abhisamīkṣya mahārājo gāthādvayam idam abhīkṣṇaṃ bhāṣata iti // atha tasya rājño vāllabhyād avyāhatataraviśrambhapraṇayaprasādā devī samutpannakautūhalā saṃkathāprastāvāgataṃ parṣadi paryapṛcchad enam / niyatam iti narendra bhāṣase hṛdayagatāṃ mudam udgirann iva / bhavati mama kutūhalākulaṃ hṛdayam idaṃ kathitena tena te
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.