इत्य् उक्त्वा जग्मतुः ॥ अथ बोधिसत्त्वस् तेनातिकरुणेन तनयप्रलापेनाकम्पितमतिर् अपि क इदानीं दत्त्वानुतापं करिष्यतीति निष्प्रतीकारेण शोकाग्निना निर्दह्यमानहृदयो विषवेगमूर्छापरिगत इव समुपरुध्यमानचेतास् तत्रैव निषसाद । शीतानिलव्यजनप्रतिलब्धसंज्ञश् च निष्कूजम् इवाश्रमपदं तनयशून्यम् अभिवीक्ष्य बाष्पगद्गदसंनिरुध्यमानकण्ठ इत्य् आत्मगतम् उवाच । पुत्राभिधाने हृदये समक्षं प्रहरन् मम । नाशङ्कत कथं नाम धिग् अलज्जो बत द्विजः
ity uktvā jagmatuḥ // atha bodhisattvas tenātikaruṇena tanayapralāpenākampitamatir api ka idānīṃ dattvānutāpaṃ kariṣyatīti niṣpratīkāreṇa śokāgninā nirdahyamānahṛdayo viṣavegamūrchāparigata iva samuparudhyamānacetās tatraiva niṣasāda / śītānilavyajanapratilabdhasaṃjñaś ca niṣkūjam ivāśramapadaṃ tanayaśūnyam abhivīkṣya bāṣpagadgadasaṃnirudhyamānakaṇṭha ity ātmagatam uvāca / putrābhidhāne hṛdaye samakṣaṃ praharan mama / nāśaṅkata kathaṃ nāma dhig alajjo bata dvijaḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.