अथ शक्रो देवेन्द्रः क्षितितलचलनाद् आकम्पिते सुमेरौ पर्वतराजे किम् इदम् इति समुत्पन्नविमर्शो विस्मयोत्फुल्लनयनेभ्यो लोकपालेभ्यः पृथिवीकम्पकारणं विश्वंतरपुत्रदानम् उपलभ्य प्रहर्षविस्मयाघूर्णितमनाः प्रभातायां तस्यां रजन्यां ब्राह्मणरूपी विश्वंतरम् अर्थिवद् अभ्यगच्छत् । कृतातिथिसत्कारश् च बोधिसत्त्वेन केनार्थ इत्य् उपनिमन्त्रितो भार्याम् एनम् अयाचत । महाह्रदेष्व् अम्भ इवोपशोषं न दानधर्मः समुपैति सत्सु । याचे ततस् त्वां सुरसंनिभार्यां भार्याम् इमाम् अर्हसि नः प्रदातुम्
atha śakro devendraḥ kṣititalacalanād ākampite sumerau parvatarāje kim idam iti samutpannavimarśo vismayotphullanayanebhyo lokapālebhyaḥ pṛthivīkampakāraṇaṃ viśvaṃtaraputradānam upalabhya praharṣavismayāghūrṇitamanāḥ prabhātāyāṃ tasyāṃ rajanyāṃ brāhmaṇarūpī viśvaṃtaram arthivad abhyagacchat / kṛtātithisatkāraś ca bodhisattvena kenārtha ity upanimantrito bhāryām enam ayācata / mahāhradeṣv ambha ivopaśoṣaṃ na dānadharmaḥ samupaiti satsu / yāce tatas tvāṃ surasaṃnibhāryāṃ bhāryām imām arhasi naḥ pradātum
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.