तौ तु धातू कालक्रमेण पच्यमानौ यदा दन्ताशयमनुप्रपद्येते तदास्य किञ्चिदुत्सेधेनोर्ध्वाधोदन्तमांससङ्घट्टनादङ्गहर्षो जायते। तद्गतेन च श्लेष्मणा कण्डूस्तया चूचुकं दश्यते। यद्यदालभते तत्तदास्यमानयति। मारुतश्चास्य दन्तमूलेषु मूर्छति। ततः स कफानुविद्धोऽस्थिमज्जस्थितः सर्वतो विसरन् सह पित्तेन धातून् मलांश्च दूषयन् विविधान्यथोदितानुपद्रवानभिनिर्वर्तयति॥
tau tu dhātū kālakrameṇa pacyamānau yadā dantāśayamanuprapadyete tadāsya kiñcidutsedhenordhvādhodantamāṃsasaṅghaṭṭanādaṅgaharṣo jāyate| tadgatena ca śleṣmaṇā kaṇḍūstayā cūcukaṃ daśyate| yadyadālabhate tattadāsyamānayati| mārutaścāsya dantamūleṣu mūrchati| tataḥ sa kaphānuviddho'sthimajjasthitaḥ sarvato visaran saha pittena dhātūn malāṃśca dūṣayan vividhānyathoditānupadravānabhinirvartayati||
Roman (IAST) transliteration rendered by HREEM from the edition's Devanagari; the Devanagari is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.