यदा वै पुरुषो ऽस्माल् लोकात् प्रैति स वायुम् आगच्छति । तस्मै स तत्र विजिहीते यथा रथचक्रस्य खम् । तेन स ऊर्ध्व आक्रमते । स आदित्यम् आगच्छति । तस्मै स तत्र विजिहीते । यथा लम्बरस्य खम् । तेन स ऊर्ध्व आक्रमते । स चन्द्रमसम् आगच्छति । तस्मै स तत्र विजिहीते । यथा दुन्दुभेः खम् । तेन स ऊर्ध्व आक्रमते । स लोकम् आगच्छत्य् अशोकम् अहिमम् । तस्मिन् वसति शाश्वतीः समाः
yadā vai puruṣo 'smāl lokāt praiti sa vāyum āgacchati | tasmai sa tatra vijihīte yathā rathacakrasya kham | tena sa ūrdhva ākramate | sa ādityam āgacchati | tasmai sa tatra vijihīte | yathā lambarasya kham | tena sa ūrdhva ākramate | sa candramasam āgacchati | tasmai sa tatra vijihīte | yathā dundubheḥ kham | tena sa ūrdhva ākramate | sa lokam āgacchaty aśokam ahimam | tasmin vasati śāśvatīḥ samāḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
When the person goes away from this world, he comes to the wind. Then the wind makes room for him, like the hole of a carriage wheel, and through it he mounts higher. He comes to the sun. Then the sun makes room for him, like the hole of a Lambara, and through it he mounts higher. He comes to the moon. Then the moon makes room for him, like the hole of a drum, and through it he mounts higher, and arrives at the world where there is no sorrow, no snow *. There he dwells eternal years.
Translated by F. Max MüllerFrom an unproofread scan of the printed edition; spelling and line breaks may carry OCR errors.