अथ दाधिक्रीं शंसति <दधिक्राव्णो अकारिषम् [ऋव् ४।३९।६, ऋव्ख् ५।२२।१३, श्स् २०।१३७।३]> इति तत उत्तराः पावमानीः शंसति <सुतासो मधुमत्तमाः [ऋव् ९।१०१।४, श्स् २०।१३७।४]> इत्य् अन्नं वै दधिक्री [एद्। उत्ताराः, चोर्र्। पत्यल्] पवित्रं पावमान्यस् तद् उ हैके पावमानीभिर् एव पूर्वं शस्त्वा तत उत्तरा दाधिक्रीं शंसन्तीयं वाग् अन्नाद्या यः पवत इति वदन्तस् तद् उ तथा न कूर्याद् उपनश्यति ह वाग् अशनायती स दाधिक्रीम् एव पूर्वं शस्त्वा तत उत्तराः पावमानीः शंसति तद् यद् दाधिक्रीं शंसतीयं वाग् आहनस्यां वाचम् अवादीत् तद् देवपवित्रेणैव वाचं पुनीते [एद्। देव पवित्रेण, चोर्र्। पत्यल्] सा वा अनुष्टुब् भवति वाग् वा अनुष्टुप् तत् स्वेनैव छन्दसा वाचं पुनीते ताम् अर्धर्चशः शंसति प्रतिष्ठित्या एव अथ पावमानीः शंसति पवित्रं वै पावमान्यः इयं वाग् आहनस्यां वाचम् अवादीत् तत् पावमानीभिर् एव वाचं पुनीते ताः सर्वा अनुष्टुभो भवन्ति वाग् वा अनुष्टुप् तत् स्वेनैव छन्दसा वाचं पुनीते ता अर्धर्चशः शंसति प्रतिष्ठित्या एव <अव द्रप्सो अंशुमतीम् अतिष्ठत् [ऋव् ८।९६।१३, श्स् २०।१३७।७]> इत्य् एतं तृचम् ऐन्द्राबार्हस्पत्यं सूक्तं शंसति अथ हैतद् उत्सृष्टम् तद् यद् एतं तृचम् ऐन्द्राबार्हस्पत्यम् अन्त्यं तृचम् ऐन्द्राजागतं शंसति सवनधारणम् इदं गुल्मह इति वदन्तस् तद् उ तथा न कुर्यात् त्रिष्टुबायतना वा इयं वाग् एषां होत्रकाणां यद् ऐन्द्राबार्हस्पत्या तृतीयसवने तद् यद् एतं तृचम् ऐन्द्राबार्हस्पत्यम् अन्त्यं तृचम् ऐन्द्राजागतं शंसति स्व एवैनं तद् आयतने प्रीणाति स्वयोर् देवतयोः कामं नित्यम् एव परिदध्यात् कामं तृचस्योत्तमया तद् आहुः संशंसेत् षष्ठे ऽहनि न संशंसेत् कथम् अन्येष्व् अहःसु संशंसति कथम् अत्र न संशंसतीति अथो खल्व् आहुर् नैव संशंसेत् स्वर्गौ वै लोकः षष्ठम् अहः असमायी वै स्वर्गो लोकः कश् चिद् वै स्वर्गे लोके शमयतीति तस्मान् न संशंसति यद् एव न संशंसति तत् स्वर्गस्य लोकस्य रूपम् यद् व् एवैनाः संशंसति यन् नाभानेदिष्ठो वालखिल्यो वृषाकपिर् एवयामरुद् एतानि वा अत्रोक्थानि भवन्ति तस्मान् न संशंसति ऐन्द्रो वृषाकपिः सर्वाणि छन्दांस्य् ऐतशप्रलापः उपाप्तो यद् ऐन्द्राबार्हस्पत्या तृतीयसवने तद् यद् एतं तृचम् ऐन्द्राबार्हस्पत्यं सूक्तं शंसत्य् ऐन्द्राबार्हस्पत्या परिधानीया विशो अदेवीर् अभ्याचरन्तीर् इति अपरजना ह वै विशो देवीर् न ह्य् अस्यापरजनं भयं भवति शान्ताः प्रजाः क्ळ्प्ताः सहन्ते यत्रैवंविदं शंसति यत्रैवंविदं शंसतीति ब्राह्मणम् ॥ १६ ॥
atha dādhikrīṃ śaṃsati <dadhikrāvṇo akāriṣam [ṚV 4.39.6, ṚVKh 5.22.13, ŚS 20.137.3]> iti tata uttarāḥ pāvamānīḥ śaṃsati <sutāso madhumattamāḥ [ṚV 9.101.4, ŚS 20.137.4]> ity annaṃ vai dadhikrī [ed. uttārāḥ, corr. Patyal] pavitraṃ pāvamānyas tad u haike pāvamānībhir eva pūrvaṃ śastvā tata uttarā dādhikrīṃ śaṃsantīyaṃ vāg annādyā yaḥ pavata iti vadantas tad u tathā na kūryād upanaśyati ha vāg aśanāyatī sa dādhikrīm eva pūrvaṃ śastvā tata uttarāḥ pāvamānīḥ śaṃsati tad yad dādhikrīṃ śaṃsatīyaṃ vāg āhanasyāṃ vācam avādīt tad devapavitreṇaiva vācaṃ punīte [ed. deva pavitreṇa, corr. Patyal] sā vā anuṣṭub bhavati vāg vā anuṣṭup tat svenaiva chandasā vācaṃ punīte tām ardharcaśaḥ śaṃsati pratiṣṭhityā eva atha pāvamānīḥ śaṃsati pavitraṃ vai pāvamānyaḥ iyaṃ vāg āhanasyāṃ vācam avādīt tat pāvamānībhir eva vācaṃ punīte tāḥ sarvā anuṣṭubho bhavanti vāg vā anuṣṭup tat svenaiva chandasā vācaṃ punīte tā ardharcaśaḥ śaṃsati pratiṣṭhityā eva <ava drapso aṃśumatīm atiṣṭhat [ṚV 8.96.13, ŚS 20.137.7]> ity etaṃ tṛcam aindrābārhaspatyaṃ sūktaṃ śaṃsati atha haitad utsṛṣṭam tad yad etaṃ tṛcam aindrābārhaspatyam antyaṃ tṛcam aindrājāgataṃ śaṃsati savanadhāraṇam idaṃ gulmaha iti vadantas tad u tathā na kuryāt triṣṭubāyatanā vā iyaṃ vāg eṣāṃ hotrakāṇāṃ yad aindrābārhaspatyā tṛtīyasavane tad yad etaṃ tṛcam aindrābārhaspatyam antyaṃ tṛcam aindrājāgataṃ śaṃsati sva evainaṃ tad āyatane prīṇāti svayor devatayoḥ kāmaṃ nityam eva paridadhyāt kāmaṃ tṛcasyottamayā tad āhuḥ saṃśaṃset ṣaṣṭhe 'hani na saṃśaṃset katham anyeṣv ahaḥsu saṃśaṃsati katham atra na saṃśaṃsatīti atho khalv āhur naiva saṃśaṃset svargau vai lokaḥ ṣaṣṭham ahaḥ asamāyī vai svargo lokaḥ kaś cid vai svarge loke śamayatīti tasmān na saṃśaṃsati yad eva na saṃśaṃsati tat svargasya lokasya rūpam yad v evaināḥ saṃśaṃsati yan nābhānediṣṭho vālakhilyo vṛṣākapir evayāmarud etāni vā atrokthāni bhavanti tasmān na saṃśaṃsati aindro vṛṣākapiḥ sarvāṇi chandāṃsy aitaśapralāpaḥ upāpto yad aindrābārhaspatyā tṛtīyasavane tad yad etaṃ tṛcam aindrābārhaspatyaṃ sūktaṃ śaṃsaty aindrābārhaspatyā paridhānīyā viśo adevīr abhyācarantīr iti aparajanā ha vai viśo devīr na hy asyāparajanaṃ bhayaṃ bhavati śāntāḥ prajāḥ kḷptāḥ sahante yatraivaṃvidaṃ śaṃsati yatraivaṃvidaṃ śaṃsatīti brāhmaṇam || 16 ||
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.