अथ स महात्मा तं राजानं संविग्नमानसम् अवेत्य पात्रम् अयं श्रेयस इति विनिर्धार्योवाच । तेन हि महाराज तम् एव भगवन्तं विनिपात ॥। जनावलम्बवत्सलम् अपा ॥। त्यक्तसकलसत्त्वधातुम् अखिलजगद्धिताधानाम्लानप्रयोगम् अपरिमितविशुद्धोदारातिशयगुणगणरत्नाधिवासं महाकारुणिकं सर्वज्ञं सर्वदर्शनं शाक्यमुनिं शरणम् उपैहि । तत एव ते दुःखपरंपरापर्यन्तो भविष्यति + + + + + + + + + + । सुक्षेत्रे बीजम् उप्तं भवति बहुफलं तिक्तम् आस्यप्रियं वा क्षेत्रस्यासौ स्वभावो भवति समगुणः सर्वसस्यप्रसूतौ । एवं कारापकारा भगवति तनवो ऽप्य् आहिताः पापकाले पर्यन्तं नाप्नुवन्ति व्युपरतसकलक्लेशसंतानकाले
atha sa mahātmā taṃ rājānaṃ saṃvignamānasam avetya pātram ayaṃ śreyasa iti vinirdhāryovāca | tena hi mahārāja tam eva bhagavantaṃ vinipāta ... janāvalambavatsalam apā ... tyaktasakalasattvadhātum akhilajagaddhitādhānāmlānaprayogam aparimitaviśuddhodārātiśayaguṇagaṇaratnādhivāsaṃ mahākāruṇikaṃ sarvajñaṃ sarvadarśanaṃ śākyamuniṃ śaraṇam upaihi | tata eva te duḥkhaparaṃparāparyanto bhaviṣyati + + + + + + + + + + | sukṣetre bījam uptaṃ bhavati bahuphalaṃ tiktam āsyapriyaṃ vā kṣetrasyāsau svabhāvo bhavati samaguṇaḥ sarvasasyaprasūtau | evaṃ kārāpakārā bhagavati tanavo 'py āhitāḥ pāpakāle paryantaṃ nāpnuvanti vyuparatasakalakleśasaṃtānakāle
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.