ततः स हस्तिदमकः तं राजानम् उवाच । देव गजपतिर् अयम् इदानीम् अनङ्कुशतया दुर्जन इव लज्जाविरहात् सुतराम् अविधेयः । यदि कथं चिद् अयं दुष्टहस्ती कस्य चित् तरोर् अधस्ताद् यायात् तत् तस्य शाखाम् अवलम्ब्य देवेनात्मा स्थिरयितव्य इति । स राजा पतितकिरीटकेयूरहारांशुकः शुकास्वादितसिन्दूरानुरञ्जितप्रमदाधरानुरूपफलाम् अनिष्फलजीविताशः कथम् अपि न्यग्रोधशाखिनः शाखां चिरविरहपर्युत्सुकाम् इव दयितां घनम् आश्लिक्षत । अवतस्थे च तरुवरस्य स्कन्धे ॥ यातस्य द्विरदपतेर् अनोकहानां शाखाग्रैर् विलुलितकर्णचामरस्य । दूरत्वान् नयनपथातिगस्य तारं तं घण्टाध्वनिम् अशृणोन् न भूमिपालः
tataḥ sa hastidamakaḥ taṃ rājānam uvāca | deva gajapatir ayam idānīm anaṅkuśatayā durjana iva lajjāvirahāt sutarām avidheyaḥ | yadi kathaṃ cid ayaṃ duṣṭahastī kasya cit taror adhastād yāyāt tat tasya śākhām avalambya devenātmā sthirayitavya iti | sa rājā patitakirīṭakeyūrahārāṃśukaḥ śukāsvāditasindūrānurañjitapramadādharānurūpaphalām aniṣphalajīvitāśaḥ katham api nyagrodhaśākhinaḥ śākhāṃ ciravirahaparyutsukām iva dayitāṃ ghanam āślikṣata | avatasthe ca taruvarasya skandhe || yātasya dviradapater anokahānāṃ śākhāgrair vilulitakarṇacāmarasya / dūratvān nayanapathātigasya tāraṃ taṃ ghaṇṭādhvanim aśṛṇon na bhūmipālaḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.