अथ शुद्धावासो देवो विहायसि स्थित्वा यद्य् अयम् अवनिपतिर् बुद्धानां भगवतां गुणपरंपरां शृणुयात् ततो निःसंशयेन बुद्धत्वाय प्रणिधानं कुर्याद् इति । तद् इदम् अत्र प्राप्तकालम् इमम् एव महामात्रम् अनुप्रविशामीति विचिन्त्य क्षणाद् एव तच्छरीरम् अनुप्रविवेश । ततः संयातस् तं राजानम् उवाच कृशीकृताङ्गास् तपसा फलाशिनः स्मरेण नीता मुनयो ऽपि विक्रियाम् । मनोदमस् तैर् अपि चेन् न शक्यते प्रकर्तुम् अन्येन कथं करिष्यते
atha śuddhāvāso devo vihāyasi sthitvā yady ayam avanipatir buddhānāṃ bhagavatāṃ guṇaparaṃparāṃ śṛṇuyāt tato niḥsaṃśayena buddhatvāya praṇidhānaṃ kuryād iti | tad idam atra prāptakālam imam eva mahāmātram anupraviśāmīti vicintya kṣaṇād eva taccharīram anupraviveśa | tataḥ saṃyātas taṃ rājānam uvāca kṛśīkṛtāṅgās tapasā phalāśinaḥ smareṇa nītā munayo 'pi vikriyām / manodamas tair api cen na śakyate prakartum anyena kathaṃ kariṣyate
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.