अथ स विटस् तां वर्षशतोपमां रजनीं मन्यमानस् तद्गतमनाः समुत्थाय रहसि कस्मैचित् सुहृदे तं वृत्तान्तम् आवेदयामास । श्रूयतां वयस्य ह्यो मया यद् अनुभूतम् इति । येयं राज्ञो ऽग्रमहिषी निमेषमात्रेण मानुषीति लोके वर्ण्यते सलीलम् आलोकयन्त्या कर्णाद् आदाय । वातायनं समवलम्ब्य विलासवत्या हासस्फुरद्दशनरत्नमयूखभासा । नाम्ना तयानुपमयोत्पलम् उत्पलाक्ष्या रूपेण चानुपमयोपरि मे विमुक्तम्
atha sa viṭas tāṃ varṣaśatopamāṃ rajanīṃ manyamānas tadgatamanāḥ samutthāya rahasi kasmaicit suhṛde taṃ vṛttāntam āvedayāmāsa | śrūyatāṃ vayasya hyo mayā yad anubhūtam iti | yeyaṃ rājño 'gramahiṣī nimeṣamātreṇa mānuṣīti loke varṇyate salīlam ālokayantyā karṇād ādāya | vātāyanaṃ samavalambya vilāsavatyā hāsasphuraddaśanaratnamayūkhabhāsā / nāmnā tayānupamayotpalam utpalākṣyā rūpeṇa cānupamayopari me vimuktam
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.