तच् चिन्त्यतां तावत् संगमोपाय इति । अथ सुहृद् विहस्योवाच । कदाचित् काकतालीयम् इदं भवेत् त्वं च नृपतिभवनभित्तिसमीपम् अनुप्राप्तस् तस्याश् च कथम् अपि किम् अप्य् आलोकयन्त्याः । स्वयम् एव तवोपरि कर्णोत्पलं पतितं स्याद् अतो मा भवान् गणिकाविटजनमध्यम् आगम्यात्मानं हास्यवस्तु कार्षीत् । तत् परित्यज्यताम् अयम् असद्विकल्पः । यद्य् अपि च कामयमानया राजमहिष्या तवोपरि कर्णोत्पलं पातितं स्यात् तथापि न युज्यत एवेयम् उत्कण्ठा । दुर्लभकामिनीजनसमागमोपायचिन्ता हि पुरुषस्य महतीम् अरतिम् उत्पादयति । निद्राम् अपहरत्य् अङ्गानि दुर्बलयति भोजनरुचिम् अपास्यति । हितवादिनाम् अपि सुहृदाम् उपदेशं नाभिनन्दति प्रवृद्धनवसलिलौघसरिद् इव तटलतां धर्मस्थितिम् उन्मूलयति रम्याण्य् अपि द्वेष्टि । सज्जनगुणकथाभ्यसूयिनी सर्वथा प्रतिसंख्यानबलेनेयम् अभावं शक्यते नेतुम् इति । विट उवाच । अनेकदेहलीलङ्घना जघनसंपर्कनिष्णातबुद्धयो मादृशा धूर्तपुरुषाः कथं सकामाम् अकामां वा सीमन्तिनीं न ज्ञास्यन्ति । श्रूयतां वयस्य । श्रवणकण्डूयनस्तनप्रकाशनलज्जापरावृत्तावलोकनहसितादयो हि भावाः स्त्रीणां सकामं हृदयम् आविष्कुर्वन्तीति । किम् अत्र संदेहेन । सुहृद् उवाच । यद्य् एवं खगपतिर् इव प्राकारम् अपि लङ्घयित्वा भवान् नृपतिभवनं रात्रौ प्रविशेत् । किं न्व् अकृतसंकेता तत्रभवती राजमहिषी प्रतिबोध्यमाना त्वया । विनीतनिद्राकुललोचनोत्पला प्रवेपिताङ्गी जघनच्युताम्बरा । ससाध्वसा को ऽयम् इति प्रभाषिणी भविष्यति व्याघ्रभयान् मृगीव सा
tac cintyatāṃ tāvat saṃgamopāya iti | atha suhṛd vihasyovāca | kadācit kākatālīyam idaṃ bhavet tvaṃ ca nṛpatibhavanabhittisamīpam anuprāptas tasyāś ca katham api kim apy ālokayantyāḥ | svayam eva tavopari karṇotpalaṃ patitaṃ syād ato mā bhavān gaṇikāviṭajanamadhyam āgamyātmānaṃ hāsyavastu kārṣīt | tat parityajyatām ayam asadvikalpaḥ | yady api ca kāmayamānayā rājamahiṣyā tavopari karṇotpalaṃ pātitaṃ syāt tathāpi na yujyata eveyam utkaṇṭhā | durlabhakāminījanasamāgamopāyacintā hi puruṣasya mahatīm aratim utpādayati | nidrām apaharaty aṅgāni durbalayati bhojanarucim apāsyati | hitavādinām api suhṛdām upadeśaṃ nābhinandati pravṛddhanavasalilaughasarid iva taṭalatāṃ dharmasthitim unmūlayati ramyāṇy api dveṣṭi | sajjanaguṇakathābhyasūyinī sarvathā pratisaṃkhyānabaleneyam abhāvaṃ śakyate netum iti | viṭa uvāca | anekadehalīlaṅghanā jaghanasaṃparkaniṣṇātabuddhayo mādṛśā dhūrtapuruṣāḥ kathaṃ sakāmām akāmāṃ vā sīmantinīṃ na jñāsyanti | śrūyatāṃ vayasya | śravaṇakaṇḍūyanastanaprakāśanalajjāparāvṛttāvalokanahasitādayo hi bhāvāḥ strīṇāṃ sakāmaṃ hṛdayam āviṣkurvantīti | kim atra saṃdehena | suhṛd uvāca | yady evaṃ khagapatir iva prākāram api laṅghayitvā bhavān nṛpatibhavanaṃ rātrau praviśet | kiṃ nv akṛtasaṃketā tatrabhavatī rājamahiṣī pratibodhyamānā tvayā | vinītanidrākulalocanotpalā pravepitāṅgī jaghanacyutāmbarā / sasādhvasā ko 'yam iti prabhāṣiṇī bhaviṣyati vyāghrabhayān mṛgīva sā
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.