अथ सा हस्तिनी विन्ध्याचलतटम् आरुह्य यद् अस्मात् प्रत्येकबुद्धार्चनकुशलमूलात् फलं तेनाहम् अस्य गन्धहस्तिनो वधाय राजमहिषी स्याम् इति विचिन्त्यात्मानं मुमोच । तस्याश् च शरीरभारपरिभग्नतरुशाखायाः पतनशब्दम् आकर्ण्य । उत्पेतुः प्रचलितचन्द्रका मयूराः शार्दूलो दृशम् उदमीलयत् प्रसुप्तः । संत्रासात् तृणकवलं विहाय दूराद् उत्कर्णं मृगकुलम् आकुलं बभूव
atha sā hastinī vindhyācalataṭam āruhya yad asmāt pratyekabuddhārcanakuśalamūlāt phalaṃ tenāham asya gandhahastino vadhāya rājamahiṣī syām iti vicintyātmānaṃ mumoca | tasyāś ca śarīrabhāraparibhagnataruśākhāyāḥ patanaśabdam ākarṇya | utpetuḥ pracalitacandrakā mayūrāḥ śārdūlo dṛśam udamīlayat prasuptaḥ / saṃtrāsāt tṛṇakavalaṃ vihāya dūrād utkarṇaṃ mṛgakulam ākulaṃ babhūva
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.