अथ तां राज्ञीं तथा विलापपरां स व्याधो धीरयामास । मा देवि शोकं कार्षीः । सत्याधिष्ठानमाहात्म्येन स महात्मा पुनरुद्भूतमनोहरमहाविषाणः समपगतशरविषवेगः सत्त्वोपकाराय प्राणान् बिभ्रत् करोत्य् एव तस्य महतो गजयूथस्याधिपत्यम् इति ॥ अथ वचनम् इदं निशम्य तस्मान् नृपमहिषी प्रमनाः पुनर् बभूव । क्षितिपतिर् अपि विस्मयं जगाम द्विरदपतेः करुणां मुहुर् विचिन्त्य
atha tāṃ rājñīṃ tathā vilāpaparāṃ sa vyādho dhīrayāmāsa | mā devi śokaṃ kārṣīḥ | satyādhiṣṭhānamāhātmyena sa mahātmā punarudbhūtamanoharamahāviṣāṇaḥ samapagataśaraviṣavegaḥ sattvopakārāya prāṇān bibhrat karoty eva tasya mahato gajayūthasyādhipatyam iti || atha vacanam idaṃ niśamya tasmān nṛpamahiṣī pramanāḥ punar babhūva / kṣitipatir api vismayaṃ jagāma dviradapateḥ karuṇāṃ muhur vicintya
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.