अथ स महात्मा कदाचिद् वरशयनीयम् उपगतः क्षणदायाम् इदम् अचिन्तयत् । इदम् अपि न पर्याप्तम् एवम् अर्थिजनप्रतिपूजनायां द्रविणम् इति । कीदृशं पुनर् यात्राफलं साधयेयं येन मे सततम् अव्यवच्छिन्नदानप्रतीतमनसो ऽर्थिनः स्युर् इत्य् अपि नामेयं त्वरितम् अपयायान् निशीथिनी यतो ऽहं संमानयेयम् अर्थिवर्गम् इति । सर्वो जन्तुः काङ्क्षति ग्लानिकाले खेदार्तो वा चित्तसौख्याय निद्राम् । एषा दातुर् दानविघ्नं करोतीत्य् आसीत् साधोस् तस्य निद्रैव दुःखम्
atha sa mahātmā kadācid varaśayanīyam upagataḥ kṣaṇadāyām idam acintayat | idam api na paryāptam evam arthijanapratipūjanāyāṃ draviṇam iti | kīdṛśaṃ punar yātrāphalaṃ sādhayeyaṃ yena me satatam avyavacchinnadānapratītamanaso 'rthinaḥ syur ity api nāmeyaṃ tvaritam apayāyān niśīthinī yato 'haṃ saṃmānayeyam arthivargam iti | sarvo jantuḥ kāṅkṣati glānikāle khedārto vā cittasaukhyāya nidrām / eṣā dātur dānavighnaṃ karotīty āsīt sādhos tasya nidraiva duḥkham
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.