अथ राजा संविग्नमनसं बोधिसत्त्वं श्रुत्वा तां चासितस्य वाचम् अनुस्मृत्य भविष्यत्तनयवियोगाशङ्कितमनाः सारथये संदिदेश । प्रमदवनम् एव कुमारो नेतव्य इति । स च सारथिः प्रसभम् एनम् उपवनम् एव प्रविश्याभिहितवान् । द्रष्टुम् अर्हत्य् आयुष्मान् इह हि । किंचित् किंचित् कुसुमहसितव्यक्तिशोभावतीनां मन्दं मन्दं मलयमरुता सर्पता नर्तितानाम् । आभान्त्य् आसाम् उपवनलताकन्यकानां विजिह्माः पर्यन्तेषु भ्रमदलिकुलश्रेणिवेण्यः क्वणन्त्यः
atha rājā saṃvignamanasaṃ bodhisattvaṃ śrutvā tāṃ cāsitasya vācam anusmṛtya bhaviṣyattanayaviyogāśaṅkitamanāḥ sārathaye saṃdideśa | pramadavanam eva kumāro netavya iti | sa ca sārathiḥ prasabham enam upavanam eva praviśyābhihitavān | draṣṭum arhaty āyuṣmān iha hi | kiṃcit kiṃcit kusumahasitavyaktiśobhāvatīnāṃ mandaṃ mandaṃ malayamarutā sarpatā nartitānām / ābhānty āsām upavanalatākanyakānāṃ vijihmāḥ paryanteṣu bhramadalikulaśreṇiveṇyaḥ kvaṇantyaḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.