अथ स ब्राह्मण उवाच । नाहम् अमात्यसुहृद्बन्धुजनपरिवृतस्य भवतः शक्नोमि शिरश् छेत्तुम् । एकाकी भवान् भवितुम् अर्हतीति । ततः स राजा सशपथं विनिवर्त्य तं बाष्पसलिलपरिप्लुताक्षं जनसमूहं तेन निस्त्रिंशपाणिना ब्राह्मणेनानुगम्यमानो रत्नगर्भं नामोद्यानम् अगमत् । अथ महाचन्द्रो ऽमात्य इति परिदेवनापरिदीनाक्षरम् उवाच । अपगतशिरसं निरीक्षितुं मनुजपतिं बत को ऽद्य शक्ष्यति । उपहतयजमानसत्क्रियं क्रतुम् इव पुण्यजनैर् उपप्लुतम्
atha sa brāhmaṇa uvāca | nāham amātyasuhṛdbandhujanaparivṛtasya bhavataḥ śaknomi śiraś chettum | ekākī bhavān bhavitum arhatīti | tataḥ sa rājā saśapathaṃ vinivartya taṃ bāṣpasalilapariplutākṣaṃ janasamūhaṃ tena nistriṃśapāṇinā brāhmaṇenānugamyamāno ratnagarbhaṃ nāmodyānam agamat | atha mahācandro 'mātya iti paridevanāparidīnākṣaram uvāca | apagataśirasaṃ nirīkṣituṃ manujapatiṃ bata ko 'dya śakṣyati / upahatayajamānasatkriyaṃ kratum iva puṇyajanair upaplutam
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.