अथ रत्नगर्भम् आक्रीडं प्रविष्टे राजनि महान् आक्रन्दशब्दो ऽन्तःपुरे समभूत् । प्रविश्य च तद् उद्यानं स ब्राह्मणस् तं राजानम् अवोचत् । एवम् अवस्थितस्य स्वस्थरूपस्य भवतो नाहम् असिं कण्ठे पातयितुं शक्नोमि । राजोवाच । ब्राह्मण ततो माम् अत्र सदापुष्पे चम्पकतरौ बधान । स च तथा ब्राह्मणः कृतवान् । अथोद्यानदेवतास् तं रौद्रकर्माणम् एवम् ऊचुः । निशितं वसुधाभर्तुर् असिं कथम् अनागसः । अस्य नाम जगद्बन्धोस् त्वं कण्ठे पातयिष्यसि
atha ratnagarbham ākrīḍaṃ praviṣṭe rājani mahān ākrandaśabdo 'ntaḥpure samabhūt | praviśya ca tad udyānaṃ sa brāhmaṇas taṃ rājānam avocat | evam avasthitasya svastharūpasya bhavato nāham asiṃ kaṇṭhe pātayituṃ śaknomi | rājovāca | brāhmaṇa tato mām atra sadāpuṣpe campakatarau badhāna | sa ca tathā brāhmaṇaḥ kṛtavān | athodyānadevatās taṃ raudrakarmāṇam evam ūcuḥ | niśitaṃ vasudhābhartur asiṃ katham anāgasaḥ / asya nāma jagadbandhos tvaṃ kaṇṭhe pātayiṣyasi
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.