सा प्रोवाच । किं करवाणि भगिनि यन् न शक्नोमि सोढुम् एनं सर्वाङ्गीणं क्षुदग्निम् इति । अथ रूप्यावतीत्थम् अचिन्तयत् । यदि नामाहम् एनं बालकम् आदाय यास्यामि नियतम् एषा प्राणवियोगम् एष्यति । अथास्याः क्षुत्प्रतीकारार्थम् अन्नम् अतिचिराद् आनेष्यामि तत एषा पुत्रकम् इमं प्राणैर् वियोजयिष्यति । कालातीतं निष्फलं कर्म कुर्वन् मोहाल् लोकः केवलं खेदम् एति । वोढुं युक्तं तावद् एवातपत्रं तिग्मज्योतिर् यावद् अस्तं न याति
sā provāca | kiṃ karavāṇi bhagini yan na śaknomi soḍhum enaṃ sarvāṅgīṇaṃ kṣudagnim iti | atha rūpyāvatīttham acintayat | yadi nāmāham enaṃ bālakam ādāya yāsyāmi niyatam eṣā prāṇaviyogam eṣyati | athāsyāḥ kṣutpratīkārārtham annam aticirād āneṣyāmi tata eṣā putrakam imaṃ prāṇair viyojayiṣyati | kālātītaṃ niṣphalaṃ karma kurvan mohāl lokaḥ kevalaṃ khedam eti / voḍhuṃ yuktaṃ tāvad evātapatraṃ tigmajyotir yāvad astaṃ na yāti
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.