अनु-शब्दो लक्षणे ध्योत्ये कर्मप्रवचनीय-सञ्ज्ञो भवति । शाकल्यस्य संहितामनु प्रावर्षत् । अनडुद्यज्ञमन्वसिञ्चत् । अगस्त्यमन्वसिञ्चत् प्रजाः । किम् अर्थम् इदम् उच्यते, यावता लक्षन-इत्थम् भूत-आख्यान (*१,४।९०) इति सिद्धैवानोः कर्मप्रवचनीय-सञ्ज्ञा ? हेत्व्-अर्थं तु वचनम् । हेतु-तृतीयां वाधित्वा द्वितीयआ+एव यथा स्यात् ॥ तृतीया-अर्थे
anu-śabdo lakṣaṇe dhyotye karmapravacanīya-sañjño bhavati / śākalyasya saṃhitāmanu prāvarṣat / anaḍudyajñamanvasiñcat / agastyamanvasiñcat prajāḥ / kim artham idam ucyate, yāvatā lakṣana-ittham bhūta-ākhyāna (*1,4.90) iti siddhaivānoḥ karmapravacanīya-sañjñā ? hetv-arthaṃ tu vacanam / hetu-tṛtīyāṃ vādhitvā dvitīyaā+eva yathā syāt // tṛtīyā-arthe
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.