इतिकरणो विवक्षार्थः सर्वत्राभिधेयनियमं करोति । इह न भवति, ऊषो ऽस्मिन् घटे विद्यते, मधु अस्मिन् घटे विद्यते इति । रप्रकरणे खमुखकुञ्जेभ्य उपसङ्ख्यानम् । खमस्य अस्ति कण्ठविवरम् महत् खरः । मुखम् अस्य अस्ति इति सर्वस्मिन् वक्तव्ये मुखरः । कुञ्जावस्य स्तः कुञ्जरः । हस्तिहनू कुञ्जशब्देन+उच्येते । नगपांसुपाण्डुभ्यश् च+इति वक्तव्यम् । नगरम् । पांसुरम् । पाण्डुरम् । कच्छ्वा ह्रस्वत्वम् च । कच्चुरम् ॥ द्यु-द्रुभ्यां मः
itikaraṇo vivakṣārthaḥ sarvatrābhidheyaniyamaṃ karoti / iha na bhavati, ūṣo 'smin ghaṭe vidyate, madhu asmin ghaṭe vidyate iti / raprakaraṇe khamukhakuñjebhya upasaṅkhyānam / khamasya asti kaṇṭhavivaram mahat kharaḥ / mukham asya asti iti sarvasmin vaktavye mukharaḥ / kuñjāvasya staḥ kuñjaraḥ / hastihanū kuñjaśabdena+ucyete / nagapāṃsupāṇḍubhyaś ca+iti vaktavyam / nagaram / pāṃsuram / pāṇḍuram / kacchvā hrasvatvam ca / kaccuram // dyu-drubhyāṃ maḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.