उपमानशब्दः सञ्ज्ञायाम् आद्युदातो भवति । चञ्चा । वध्रिका । खरकुटी । दासी । उपमानशब्दा एते उपमेयस्य सञ्ज्ञाः । तत्र इवे प्रतिकृतौ (*५,३।९६) इति यः कन्, तस्य लुम्मनुष्ये (*५,३।९८) इति लुप् । यद्य् एवं किम् अर्थम् इदम् उच्यते प्रत्ययलक्षणेन सिद्धम् आद्युदात्तत्वम् ? एतद् एव ज्ञापयति क्वचिद् इह स्वरविधौ प्रत्ययलक्षणं न भवति इति । तथा च पूर्वत्र+उदाहृतम् । सञ्ज्ञायाम् इति किम् ? अग्निर् माणवकः । उपमानम् इति किम् ? देवदत्तः ॥ निष्ठा च द्व्यज् अनात्
upamānaśabdaḥ sañjñāyām ādyudāto bhavati / cañcā / vadhrikā / kharakuṭī / dāsī / upamānaśabdā ete upameyasya sañjñāḥ / tatra ive pratikṛtau (*5,3.96) iti yaḥ kan, tasya lummanuṣye (*5,3.98) iti lup / yady evaṃ kim artham idam ucyate pratyayalakṣaṇena siddham ādyudāttatvam ? etad eva jñāpayati kvacid iha svaravidhau pratyayalakṣaṇaṃ na bhavati iti / tathā ca pūrvatra+udāhṛtam / sañjñāyām iti kim ? agnir māṇavakaḥ / upamānam iti kim ? devadattaḥ // niṣṭhā ca dvyaj anāt
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.