युष्मदस्मद्भ्याम् उत्तरस्य भ्यसः भ्यम् इत्य् अयम् आदेशो भवति । युष्मभ्यं दीयते । अस्मभ्यं दीयते । भ्यमादेशे कृते शेषेलोपे च बहुवचने झल्येत् (*७,३।१०३) इति एत्वं प्राप्नोति, तत् अङ्गवृत्ते पुनर्वृत्तावविधिर्निष्ठितस्य इति न भवति । केचित् पुनरभ्यमादेशमेत्वनिवृत्त्यर्थं कुर्वन्ति । येषां तु शेषेलोपः टिलोपः, तेषाम् अभ्यमादेश एव । उदात्तनिवृत्तिस्वरश्चादेर् एव भवति ॥ पञ्चम्या अत्
yuṣmadasmadbhyām uttarasya bhyasaḥ bhyam ity ayam ādeśo bhavati / yuṣmabhyaṃ dīyate / asmabhyaṃ dīyate / bhyamādeśe kṛte śeṣelope ca bahuvacane jhalyet (*7,3.103) iti etvaṃ prāpnoti, tat aṅgavṛtte punarvṛttāvavidhirniṣṭhitasya iti na bhavati / kecit punarabhyamādeśametvanivṛttyarthaṃ kurvanti / yeṣāṃ tu śeṣelopaḥ ṭilopaḥ, teṣām abhyamādeśa eva / udāttanivṛttisvaraścāder eva bhavati // pañcamyā at
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.