य इमं मध्वदं वेद आत्मानं जीवमन्तिकात् । ईशानं भूतभव्यस्य न ततो विजुगुप्सते ॥ एतद् वै तत् ॥ किञ्च यः कश्चिद् इमं मध्वदं कर्मफलभुजं जीवं प्राणादिकलापस्य धारयितारम् आत्मानं वेद विजानात्य् अन्तिकाद् अन्तिके समीप ईशानम् ईशितारं भूतभव्यस्य कालत्रयस्य, ततस् तद्विज्ञानाद् ऊर्ध्वम् आत्मानं न विजुगुप्सते न गोपायितुम् इच्छत्य् अभयप्राप्तत्वात् । यावद् धि भयम् अध्यस्थो ऽनित्यम् आत्मानं मन्यते तावद् गोपायितुम् इच्छत्य् आत्मानः । यदा तु नित्यम् अद्वैतम् आत्मानं विजानाति तदा कः किं कुतो वा गोपायितुम् इच्छेत् । एतद् वै तद् इति पूर्ववत् ॥ कउभ्_४।५।२,१।५ ॥
ya imaṃ madhvadaṃ veda ātmānaṃ jīvamantikāt / īśānaṃ bhūtabhavyasya na tato vijugupsate // etad vai tat // kiñca yaḥ kaścid imaṃ madhvadaṃ karmaphalabhujaṃ jīvaṃ prāṇādikalāpasya dhārayitāram ātmānaṃ veda vijānāty antikād antike samīpa īśānam īśitāraṃ bhūtabhavyasya kālatrayasya, tatas tadvijñānād ūrdhvam ātmānaṃ na vijugupsate na gopāyitum icchaty abhayaprāptatvāt / yāvad dhi bhayam adhyastho 'nityam ātmānaṃ manyate tāvad gopāyitum icchaty ātmānaḥ / yadā tu nityam advaitam ātmānaṃ vijānāti tadā kaḥ kiṃ kuto vā gopāyitum icchet / etad vai tad iti pūrvavat // KaUBh_4.5/2,1.5 //
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.