संस्तुता चेत् सखीम् अनुकूलाम् उभयतो ऽपि विस्रब्धां ताम् अन्तरा कृत्वा कथां योजयेत्। तस्मिन्न् अधो-मुखी विहसेत्। तां चाति:वादिनीम् अधिक्षिपेद् विवदेच् च। सा तु परिहासार्थम् इदम् अनयोक्तम् इति चानुक्तम् अपि ब्रूयात्। तत्र ताम् अपनुद्य प्रतिवचनार्थम् अभ्यर्थ्यमाना तूष्णीम् आसीत। निर्बध्यमाना तु नाहम् एवं ब्रवीमीत्य् अ:व्यक्ताक्षरम् अन्:अवसितार्थं वचनं ब्रूयात्। नायकं तु विहसन्ती कदा चित् कटाक्षैः प्रेक्षेत। इत्य् आलाप-योजनम्।
saṃstutā cet sakhīm anukūlām ubhayato 'pi visrabdhāṃ tām antarā kṛtvā kathāṃ yojayet. tasminn adho-mukhī vihaset. tāṃ cāti:vādinīm adhikṣiped vivadec ca. sā tu parihāsārtham idam anayoktam iti cānuktam api brūyāt. tatra tām apanudya prativacanārtham abhyarthyamānā tūṣṇīm āsīta. nirbadhyamānā tu nāham evaṃ bravīmīty a:vyaktākṣaram an:avasitārthaṃ vacanaṃ brūyāt. nāyakaṃ tu vihasantī kadā cit kaṭākṣaiḥ prekṣeta. ity ālāpa-yojanam.
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.