आदित्या भागं वः करिष्याम्य् अमुम् आमुष्यायणम् अवगमयत ॥ इति ब्रूयाद् धविर् निर्वप्स्यन् स एतम् आदित्यं घृते चरुं निर्वपेद् आदित्या वा इमाः प्रजास् ता एवोपासरत् ता एनम् अवगमयन्ति सप्ताश्वत्था मयूखा अन्तर्वेदि शयीरंस् तान्त् संस्थिते रथवाहनस्य मध्यमेषायाम् अतिहन्यात् ॥ इदम् अहम् आदित्यान् बध्नाम्य् आमुष्यावगमः ॥ इत्य् आदित्यान् वा एतद् बध्नाति त एनं मोक्षमाणा अवगमयन्ति विशो वीर्यम् अपाक्रामत् तद् अश्वत्थं प्राविशत् स तेन वीर्येण भर्भराभवत् तद् विश एवैतेन वीर्यम् अवरुन्द्धे यदि सप्तसु नावगच्छेद् इध्मे तान् अपि कृत्वैतद् एव हविर् निर्वपेद् आदित्या वा इमाः प्रजास् ता एवोपासरत् ता एनम् अवगमयन्ति यद्य् एव सप्तसु त्रिर् वै सप्त सप्तादित्यास् तान् एवोपासरत् ता एनम् अवगमयन्ति यद्य् एकतयीषु द्वयीषु वावगछेद् अपरोधुका एनं स्युर् अथ यत् सर्वास्व् अवगछति तथा हानपरोध्यो ऽवगछति स यदावगछेद् अथादित्येभ्यो धारयद्वद्भ्यो घृते चरुं निर्वपेद् आदित्या वा अपरोद्धार आदित्या अवगमयितारस् त एनं दाध्रति ॥ अदिते ऽनुमन्यस्व सत्याशीर् इह मनः ॥ इति निरुद्धस्य राज्ञः पदम् आददीत तद् यः पुरस्ताद् ग्राम्यवादीव स्यात् तस्य सभाया अभिवातं परीत्य विध्वंसयेयुः ॥ प्रेत मरुतः स्वतवस एना विश्पत्यामुं राजानम् अभि ॥ इति तस्य गृहाद् व्रीहीन् आहरेयुस् तांस् त्रेधा विचिनुयाद् ये कृष्णास् तान् कृष्णाजिन उपनह्य निदध्याद् ये शुक्लास् तम् आदित्यं घृते चरुं निर्वपेद् अदित्या वा इमाः प्रजास् ता एवोपासरत् ता एनम् अवगमयन्त्य् अथ येभ्यो ऽधि विचिनुयात् तान् उदङ् परेत्य वल्मीकवपाम् उद्रुज्य जुहुयात् ॥ यद् अद्य ते घोर आसन् जुहोम्य् एषां बन्धानां प्रमोचनाय । यां त्वा जनो भूमिर् इति प्रमन्दते निरृतिं त्वाहं परिवेद विश्वतः ॥ इति निरृतिगृहीतो वा एष यो निरुद्धो निरृत्या एवैनं तेन मुञ्चत्य् एतद् वै विशम् अवागन्न् अथ वा अस्य राज्यम् अन्वगतं तद् यो ऽमी कृष्णा व्रीहयस् तं वारुणं घृते चरुं निर्वपेद् वरुणो वै देवानां राजा स राज्यस्यावगमयिता तम् एव भागधेयेनोपासरत् स एनं राज्यम् अवगमयत्य् एतद् वै नानाविश्यम् उभयीम् एवैतेन विशम् अवगछति दैवीं च मानुषीं च
ādityā bhāgaṃ vaḥ kariṣyāmy amum āmuṣyāyaṇam avagamayata // iti brūyād dhavir nirvapsyan sa etam ādityaṃ ghṛte caruṃ nirvaped ādityā vā imāḥ prajās tā evopāsarat tā enam avagamayanti saptāśvatthā mayūkhā antarvedi śayīraṃs tānt saṃsthite rathavāhanasya madhyameṣāyām atihanyāt // idam aham ādityān badhnāmy āmuṣyāvagamaḥ // ity ādityān vā etad badhnāti ta enaṃ mokṣamāṇā avagamayanti viśo vīryam apākrāmat tad aśvatthaṃ prāviśat sa tena vīryeṇa bharbharābhavat tad viśa evaitena vīryam avarunddhe yadi saptasu nāvagacched idhme tān api kṛtvaitad eva havir nirvaped ādityā vā imāḥ prajās tā evopāsarat tā enam avagamayanti yady eva saptasu trir vai sapta saptādityās tān evopāsarat tā enam avagamayanti yady ekatayīṣu dvayīṣu vāvagached aparodhukā enaṃ syur atha yat sarvāsv avagachati tathā hānaparodhyo 'vagachati sa yadāvagached athādityebhyo dhārayadvadbhyo ghṛte caruṃ nirvaped ādityā vā aparoddhāra ādityā avagamayitāras ta enaṃ dādhrati // adite 'numanyasva satyāśīr iha manaḥ // iti niruddhasya rājñaḥ padam ādadīta tad yaḥ purastād grāmyavādīva syāt tasya sabhāyā abhivātaṃ parītya vidhvaṃsayeyuḥ // preta marutaḥ svatavasa enā viśpatyāmuṃ rājānam abhi // iti tasya gṛhād vrīhīn āhareyus tāṃs tredhā vicinuyād ye kṛṣṇās tān kṛṣṇājina upanahya nidadhyād ye śuklās tam ādityaṃ ghṛte caruṃ nirvaped adityā vā imāḥ prajās tā evopāsarat tā enam avagamayanty atha yebhyo 'dhi vicinuyāt tān udaṅ paretya valmīkavapām udrujya juhuyāt // yad adya te ghora āsan juhomy eṣāṃ bandhānāṃ pramocanāya / yāṃ tvā jano bhūmir iti pramandate nirṛtiṃ tvāhaṃ pariveda viśvataḥ // iti nirṛtigṛhīto vā eṣa yo niruddho nirṛtyā evainaṃ tena muñcaty etad vai viśam avāgann atha vā asya rājyam anvagataṃ tad yo 'mī kṛṣṇā vrīhayas taṃ vāruṇaṃ ghṛte caruṃ nirvaped varuṇo vai devānāṃ rājā sa rājyasyāvagamayitā tam eva bhāgadheyenopāsarat sa enaṃ rājyam avagamayaty etad vai nānāviśyam ubhayīm evaitena viśam avagachati daivīṃ ca mānuṣīṃ ca
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.