पौष्णं पेषणं प्रकृतौ श्रूयमाणं विकृताव् इत्य् उक्तम्। तत्र संदेहः - किं चरौ, पशौ, पुरोडाशे च, उत चराव् एवेति। किं तावत् प्राप्तम्? तत् सर्वत्र स्याच् चरौ पशौ पुरोडाशे च। कुतः? अविशेषात्, न कश्चिद् विशेष आध्हीयते, तस्मात् सर्वत्रेति। चरौ वा, अर्थोक्तं पुरोडाशे ऽर्थविप्रतिषेधात् पशौ न स्यात्
pauṣṇaṃ peṣaṇaṃ prakṛtau śrūyamāṇaṃ vikṛtāv ity uktam. tatra saṃdehaḥ - kiṃ carau, paśau, puroḍāśe ca, uta carāv eveti. kiṃ tāvat prāptam? tat sarvatra syāc carau paśau puroḍāśe ca. kutaḥ? aviśeṣāt, na kaścid viśeṣa ādhhīyate, tasmāt sarvatreti. carau vā, arthoktaṃ puroḍāśe 'rthavipratiṣedhāt paśau na syāt
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.