इतः परं वैराग्यप्रकरणारम्भः । स्मृत्वा तत्त्वम् परमगहनं स्वस्वरूपाख्यम् आद्यं स्पृष्ट्वा मूर्ध्ना गुरुचरणयोर् धूलिपुञ्जम् प्रयत्नात् * कृत्वा देवं शरणम् अनिशं विघ्नराजं च टीका वैराग्याख्ये प्रकरणवरे तन्यते भास्करेण ** १४ ** समाश्वासनपरं श्रीवसिष्ठश्रीविश्वामित्रयोर् वाक्यं श्रुत्वा श्रीरामो हृद्गतं वैराग्यम् प्रकटीकरोति भगवन् भवता पृष्टो यथावद् अधुना किल । कथयाम्य् अहम् अज्ञो ऽपि को लङ्घयति सद्वचः
itaḥ paraṃ vairāgyaprakaraṇārambhaḥ | smṛtvā tattvam paramagahanaṃ svasvarūpākhyam ādyaṃ spṛṣṭvā mūrdhnā gurucaraṇayor dhūlipuñjam prayatnāt * kṛtvā devaṃ śaraṇam aniśaṃ vighnarājaṃ ca ṭīkā vairāgyākhye prakaraṇavare tanyate bhāskareṇa ** 14 ** samāśvāsanaparaṃ śrīvasiṣṭhaśrīviśvāmitrayor vākyaṃ śrutvā śrīrāmo hṛdgataṃ vairāgyam prakaṭīkaroti bhagavan bhavatā pṛṣṭo yathāvad adhunā kila / kathayāmy aham ajño 'pi ko laṅghayati sadvacaḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.