आत्मेच्छया न प्रामाण्यम् इत्य् एतद् दर्शयति -- न चेति। आभिलाषिकज्ञानस्य सर्वो हि प्रामण्यम् अभिलषति। तथा सति हि सर्व एवाशामोदकैर् अपि तृप्ता भवेयुः। न तु तस्य प्रामाण्यं कैश्चिद् इष्यत इति। अतः सिद्धं चोदनाविरुद्धम् अप्रामाण्यानुमानम् अप्रमाणम् इत्य् उपसंहरति -- तस्माद् इति तव्यमन्तेन। नन्व् एवं बौद्धादयो ऽपि स्वागमान् गृहीत्वा प्रत्यवतिष्ठेरन्, अत आह -- बौद्धादेर् इति। बौद्धादेर् आगमाद् वेदानाम् अन्तरं[३६१]विशेषो वक्ष्यत इत्य् अर्थः
ātmecchayā na prāmāṇyam ity etad darśayati -- na ceti. ābhilāṣikajñānasya sarvo hi prāmaṇyam abhilaṣati. tathā sati hi sarva evāśāmodakair api tṛptā bhaveyuḥ. na tu tasya prāmāṇyaṃ kaiścid iṣyata iti. ataḥ siddhaṃ codanāviruddham aprāmāṇyānumānam apramāṇam ity upasaṃharati -- tasmād iti tavyamantena. nanv evaṃ bauddhādayo 'pi svāgamān gṛhītvā pratyavatiṣṭheran, ata āha -- bauddhāder iti. bauddhāder āgamād vedānām antaraṃ[361]viśeṣo vakṣyata ity arthaḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.