अस्तु वा स्वसंवित्तेर् अन्यः स्वाकारः। स तु परिच्छिन्नो वा प्रमाणम् अपरिच्छिन्नो वा। न तावदपरिच्छिन्नः। अपरिच्छिन्नस्य सत्त्वायोगात्। परिच्छेदश् च न तेनैव तस्येत्य् अपरापराकारकल्पनायाम् आकारानन्त्यप्रसङ्ग इत्य् आह -- स्वाकारस्येति। असञ्चेतितस्य स्वाकारस्य न सत्ता सिध्यतीत्य् आह -- न चेति। इदं चानागतावेक्षणेन पूर्वम् अस्माभिर् उक्तम् एव। यश् चायं विषयाकारो ज्ञानाद् अभिन्नो ग्राह्य इति कल्पितः, तस्यापि स्वात्मनि १,२३९ वृत्तिविरोधेन ज्ञानेन ग्रहीतुम् अशक्यत्वाद् अन्यस्य च ग्राहकस्यानुपलम्भनाद् अभावः स्याद् इत्य् अभिप्रायेणाह -- ग्राह्य इति। तद् एवं परपक्षे त्रितयम् एव मानमेयफलात्मकं लुप्यत इति दर्शितम् इति
astu vā svasaṃvitter anyaḥ svākāraḥ. sa tu paricchinno vā pramāṇam aparicchinno vā. na tāvadaparicchinnaḥ. aparicchinnasya sattvāyogāt. paricchedaś ca na tenaiva tasyety aparāparākārakalpanāyām ākārānantyaprasaṅga ity āha -- svākārasyeti. asañcetitasya svākārasya na sattā sidhyatīty āha -- na ceti. idaṃ cānāgatāvekṣaṇena pūrvam asmābhir uktam eva. yaś cāyaṃ viṣayākāro jñānād abhinno grāhya iti kalpitaḥ, tasyāpi svātmani 1,239 vṛttivirodhena jñānena grahītum aśakyatvād anyasya ca grāhakasyānupalambhanād abhāvaḥ syād ity abhiprāyeṇāha -- grāhya iti. tad evaṃ parapakṣe tritayam eva mānameyaphalātmakaṃ lupyata iti darśitam iti
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.