तत् त्यजैनं यावद् अन्यः कश्चिन् न पश्यति । अथासौ तं पशुं रासभं मन्यमानो भयाद् भूमौ प्रक्षिप्य स्व-गृहम् उद्दिश्य पलायितुं प्रारब्धः । ततस् तेऽपि त्रयो मिलित्वा पशुम् आदाय यथेच्छं भक्षितुम् आरब्धाः । अतो ऽहं ब्रवीमि-बहु-बुद्धि-समायुक्ताः (११६) इति । अथवा साध्व् इदम् उच्यते- अभिनव-सेवक-विनयैः प्राघुणकोक्तैर् विलासिनीर् उदितैः । धूर्त-जन-वचन-निकरैर् इह कश्चिद् अवञ्चितो नास्ति
tat tyajainaṃ yāvad anyaḥ kaścin na paśyati | athāsau taṃ paśuṃ rāsabhaṃ manyamāno bhayād bhūmau prakṣipya sva-gṛham uddiśya palāyituṃ prārabdhaḥ | tatas te'pi trayo militvā paśum ādāya yathecchaṃ bhakṣitum ārabdhāḥ | ato 'haṃ bravīmi-bahu-buddhi-samāyuktāḥ (116) iti | athavā sādhv idam ucyate- abhinava-sevaka-vinayaiḥ prāghuṇakoktair vilāsinīr uditaiḥ | dhūrta-jana-vacana-nikarair iha kaścid avañcito nāsti
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.