तेषाम् एव तृप्यन्तु मे छिद्रम् अवाप्य शत्रवः करोतु मे शास्ति-भरं गृहेश्वरः । मणिस् तु वक्षोरुह-मध्य-भूषणं ममास्तु वृन्दावन-कृष्ण-चन्द्रमा ॥ १७४ ॥ कस्यचित् । स्वामी निहन्तु विहसन्तु पुरः सपत्न्यो भर्तुर् भजन्तु गुरवः पितरश् च लज्जाम् । एतावता यदि कलङ्कि कुलं तथास्तु रामानुजे मम तनोतु मनोऽनुरागम् ॥१७५॥ कस्यचित् । स्वामी कुप्यति कुप्यतां परिजना निन्दन्ति निन्दन्तु माम्, अन्यत् किं प्रथताम् अयं च जगति प्रौढो ममोपद्रवः । आशास्यं पुनर् एतद् एव यद् इदं चक्षुश् चिरं वर्धतां येनेदं परिपीयते मुररिपोः सौन्दर्य-सारं वपुः
teṣām eva tṛpyantu me chidram avāpya śatravaḥ karotu me śāsti-bharaṃ gṛheśvaraḥ | maṇis tu vakṣoruha-madhya-bhūṣaṇaṃ mamāstu vṛndāvana-kṛṣṇa-candramā || 174 || kasyacit | svāmī nihantu vihasantu puraḥ sapatnyo bhartur bhajantu guravaḥ pitaraś ca lajjām | etāvatā yadi kalaṅki kulaṃ tathāstu rāmānuje mama tanotu mano'nurāgam ||175|| kasyacit | svāmī kupyati kupyatāṃ parijanā nindanti nindantu mām, anyat kiṃ prathatām ayaṃ ca jagati prauḍho mamopadravaḥ | āśāsyaṃ punar etad eva yad idaṃ cakṣuś ciraṃ vardhatāṃ yenedaṃ paripīyate muraripoḥ saundarya-sāraṃ vapuḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.