श्री-भगवतः ॥ (च्च् ३।२०।४७, उन् १३।७९) मथुरायां यशोदा-स्मृत्या कृष्ण-वाक्यम् । ताम्बूलं स्व-मुखार्धं चर्वितम् इतः को मे मुखे निक्षिपेद् उन्मार्ग-प्रसृतं च चाटु-वचनैः को मां वशे स्थापयेत् । एह्य् एहीति विदूर-सारित-भुजः स्वाङ्के निद्यायाधुना केलि-स्रस्त-शिखण्डकं मम पुनर् व्याधूय बध्नातु कः ॥३३८॥ तैरभुक्तस्य ॥ अथ श्री-राधा-स्मृत्या हरेर् वाक्यम् । यदि निभृतम् अरण्यं प्रान्तरं वाप्य् अपान्थं कथम् अपि चिरकालं पुण्यपाकेन लप्स्ये । अविरल-गलद्-अस्रैर् घघर-ध्वान-मिश्रैः शशिमुखि तव शोकैः प्लावयिष्ये जगन्ति
śrī-bhagavataḥ || (CC 3.20.47, UN 13.79) mathurāyāṃ yaśodā-smṛtyā kṛṣṇa-vākyam | tāmbūlaṃ sva-mukhārdhaṃ carvitam itaḥ ko me mukhe nikṣiped unmārga-prasṛtaṃ ca cāṭu-vacanaiḥ ko māṃ vaśe sthāpayet | ehy ehīti vidūra-sārita-bhujaḥ svāṅke nidyāyādhunā keli-srasta-śikhaṇḍakaṃ mama punar vyādhūya badhnātu kaḥ ||338|| tairabhuktasya || atha śrī-rādhā-smṛtyā harer vākyam | yadi nibhṛtam araṇyaṃ prāntaraṃ vāpy apānthaṃ katham api cirakālaṃ puṇyapākena lapsye | avirala-galad-asrair ghaghara-dhvāna-miśraiḥ śaśimukhi tava śokaiḥ plāvayiṣye jaganti
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.