अथ मारस्य पापीमत एतद् अभवत् । यन् न्व् अहं सन्तोषवचनेन श्रमणं गौतमं शरणं व्रजेयं यद् अहम् एभ्यो बन्धनेभ्यः परिमुच्येयम् ॥ अथ मारः पापीमान् यस्यां दिशि भगवां विजहार तेनांजलिं प्रणाम्यैवम् आह । नमस् तस्मै वरपुद्गलाय जराव्याधिमरणपरिमोचकाय । एषो ऽहं तं बुद्धं भगवन्तं शरणं गच्छामि । एवम् चाह । अस्मान् नाथ महाभयात् सुविषमात् क्षिप्रं मुनेर् बन्धनान् मुच्येयं शरणगतो ऽस्मि सुगतस्याद्य प्रभ्र्त्याग्रणी । मोहान्धेन मया त्वयि प्रकुपितेनोच्चैः प्रदोशः कृतः तत् सर्वं प्रतिदेशयामि पुरतस् त्वां साक्षिणं स्थाप्य तु
atha mārasya pāpīmata etad abhavat / yan nv ahaṃ santoṣavacanena śramaṇaṃ gautamaṃ śaraṇaṃ vrajeyaṃ yad aham ebhyo bandhanebhyaḥ parimucyeyam // atha māraḥ pāpīmān yasyāṃ diśi bhagavāṃ vijahāra tenāṃjaliṃ praṇāmyaivam āha / namas tasmai varapudgalāya jarāvyādhimaraṇaparimocakāya / eṣo 'haṃ taṃ buddhaṃ bhagavantaṃ śaraṇaṃ gacchāmi / evam cāha / asmān nātha mahābhayāt suviṣamāt kṣipraṃ muner bandhanān mucyeyaṃ śaraṇagato 'smi sugatasyādya prabhrtyāgraṇī / mohāndhena mayā tvayi prakupitenoccaiḥ pradośaḥ kṛtaḥ tat sarvaṃ pratideśayāmi puratas tvāṃ sākṣiṇaṃ sthāpya tu
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.