तेन खलु पुनः समयेन गंगानदीवलुकासमाः कुमारभूता बोधिसत्त्वा महासत्त्वा एककण्ठेनैवम् आहुः । वयम् अप्य् अस्यान् धारण्यां छन्दं ददामो ऽधिष्ठामः । यः कश्चित् कुलपुत्रो वा कुलदुहिता वा भिक्षुर् वा भिक्षुणी वा उपासको वा उपासिका वा स्नात्वा शुचीनि चीवराणि प्रावृत्य नानापुष्पसंछन्ने नानागन्धप्रधूपिते नानारसपरिवृते नानावस्त्राभरणदुष्यसंस्थिते च्छत्रध्वजपताकोच्छ्रेपिते स्वलंकृते मण्डलमाडे मृदुसुखसंस्पर्शे सिंहासने ऽभिरुह्येमान् धारणीं संप्रकाशयेत् । न चास्य कश्चिच् चित्तसंक्षोभं धातुसंक्षोभं कायसंक्षोभं मनःसंक्षोभं वा करिष्यति । न चास्य कश्चित् काये श्वासं मोक्ष्यति । शीर्षरोगं च कर्तुं शक्ष्यति । नेदं स्थानं विद्यते । न कायरोगं वा न जिह्वारोगं न दन्तरोगं नास्थिरोगं न ग्रीवारोगं न बाहुरोगं न पृष्ठिरोगं नान्त्ररोगं नोदररोगं न श्रोणीरोगं नोरुरोगं न जंघारोगं कश्चित् कर्तुं शक्ष्यति । न चास्य स्वरसंक्षोभो भविष्यति यश् (कुरुमिय १३८) च तस्य धर्मभाणकस्य पूर्वाशुभकर्मणा धातुसंक्षोभः स्वरसंक्षोभो वा स्यात् तस्येमान् धारणीं वाचयतः सर्वो निःशेषं प्रशमिष्यति । कर्मपरिक्षयात् स्वस्तिर् भविष्यति । ये ऽपि तत्र धार्मश्रावणिकाः सन्निपतिष्यंति तेषाम् अपि न कश्चिद् धातुसंक्षोभं करिष्यति स्वरसंक्षोभं वा । ये च तत्रेमान् धारणीं श्रोष्यंति तेषां यद् अशुभेन कर्मणा दीर्घगैलान्यं धातुसंक्षोभो वा स्वरसंक्षोभो वा स्यात् तत् सर्वं परिक्षयं यास्यति ॥ अथ खलु चन्द्रप्रभः कुमारभूतः येन ते बुद्धा भगवन्तो गंगानदीवालुकासमा बोधिसत्त्वपरिवारास् तेनांजलिं प्रणम्यैवम् आह । समन्वाहरन्तु मे बुद्धा भगवन्तो ऽस्यां धारण्यां छन्दं ददन्तु ॥ तद्यथा । क्षन्ते असमारोपे । मेत्रे सोमवते । एहि नवकुंजवे नवकुंजवे नवकुंजवे । मूलशोधने । वढक वढक । मारवतथता परिच्छेद बढसे बढसे । अमूल अचले दद प्रचला । विधिले एकनयपरिच्छेद । चण्डतृणे बोसरे बोसरतृणे । खगसुरतृणे स्नवसुरतृणे भूतकोटी (कुरुमिय १३९) परिच्छेद । जलख । जलख । वये जलख । नमक्षख । ककख । ह ह ह ह । फु फु फु फु । स्पर्शवेदनपरिच्छेद । अमम । न्यमम ख्यमम समुद्र मुद्रबख संस्काराणां परिच्छेद बोधिस क्षितिविम । महाविम भूतकोटि आकाशश्वासपरिच्छेदे स्वाहा ॥ तेन खलु पुनः समयेन सर्वबुद्धक्षेत्रान्तर्गता बोधिसत्त्वा महासत्त्वास् ते च महाश्रावकाः शक्रब्रह्मलोकपालदेवनागयक्षगन्धर्वासुरगरुडकिन्नरमहोरगेन्द्रास् ते च महौजस्कमहौजस्काः सत्त्वाः सर्वे साधुकारं प्रददुः । ते च बुद्धा भगवन्त एवम् आहुः । महाबलवेगवती सर्वशत्रुनिवारणी बतेयं धारणी सर्वभयव्याधिदुःस्वप्नदुर्निमित्तमोक्षणी यावद् अनावरणज्ञानमहापुण्यज्ञानसमुच्चयानुत्तरज्ञाननिष्यन्देयं धारणी भाषिता ॥ तेन खलु पुनः समयेन भूतेश्वरो नाम महाब्रह्मा महाब्रह्मबलविषयव्यूहाधिष्ठानेन स्त्रीरूपेण भगवतो ऽमितायुषः पुरतो निषसाद । परमवर्णपुष्कलतया समन्वागतः दिव्यातिक्रान्तैः परमोदारैर् वस्त्रालंकारैः पुष्पगन्धमाल्यविलेपनैश् चाभ्यालंकृतः । अथ भूतेश्वरो महाब्रह्मा उत्थायासनाद् अंजलिं प्रणाम्यैवम् आह । अधितिष्ठन्तु मे बुद्धा भगवन्तः स्वरमण्डलवाग्व्याहारविनिश्चयनिर्देशं यद् अहम् इदं कृत्स्नं बुद्धक्षेत्रं स्वरेणाभिविज्ञपयेयं । न च मे ऽत्र कश्चिद् विघ्नो (कुरुमिय १४०) भवेत् । यावद् अहम् एतर्हि धर्मभाणकानां धार्मश्रवणिकानां चार्थे तादृशीं मन्त्रपदरक्षां भाषेत । यथा यः कश्चित् पश्चिमे काले मारो वा मारपर्षद् वा देवो वा नागो व नागी वा नागमहल्लको वा नागमहल्लिका वा नागपार्षदो नागपार्षदि वा नागपोतको वा नागपोतिका वा विस्तरेण कर्तव्यम् । यावत् पिशाचो वा पिशाची वा पिशाचमहल्लको वा पिशाचमहल्लिका वा पिशाचपार्षदो पिशाचपार्षदि वा पिशाचपोतको वा पिशाचपोतिका वा मनुष्यो वा अमनुष्यो वा धर्मभाणकानां धार्मश्रवणिकानां वा अवतारप्रेक्षी अवतारगवेषी प्रत्यर्थिकः प्रत्यमित्रो वा उपसंक्रमेतांतशो धर्मभाणकानां धार्मश्रवणिकानां वा एकरोमकूपम् अपि विहेठयेद् विहिंसयेद् विप्रलोपयेद् ओजो वाहरेच् छ्वासं वा काये प्रक्षिपेद् दुष्टचित्तो वा प्रेक्षेतान्तशः एकक्षणम् अपि तेषाम् अहं माराणां यावन् मनुष्यामनुष्याणां प्रतिषेधं दण्डपरिग्रहं वा कुर्यां जम्भनं मोहनं शपथं दद्यां । अधितिष्ठंतु मे बुद्धा भगवन्तः स्वरमण्डलवाग्व्याहारं यद् अहम् इदं कृत्स्नं बुद्धक्षेत्रं स्वरेणापूरयेयं । कश् चात्र मे साहयो भविष्यतीति ॥ अथ खलु ते बुद्धा भगवन्तस् तूष्णींभावेनाधिवासयाम् आसुः । तत्र (कुरुमिय १४१) च शिखिन्धरो नाम शक्रः जांबूनदमयेन निष्कावभासेनालंकृतकायो नातिदूरे निषण्णः । अथ शिखिन्धरश् शक्रो भूतेश्वरं ब्रह्माणम् एवम् आह । मा भगिन्य् अमितायुषस् तथागतस्य पुरतो निषीदस्व । मा भगिन्य् अत्र प्रमद्यस्व । मा भगवन्तं विहेठय । तत् कस्य हेतोः । प्रपंचाभिरता बाला निष्प्रपंचास् तथागताः । संस्कारं दर्शयन्ते चोत्पादव्यवलक्षणम्
tena khalu punaḥ samayena gaṃgānadīvalukāsamāḥ kumārabhūtā bodhisattvā mahāsattvā ekakaṇṭhenaivam āhuḥ / vayam apy asyān dhāraṇyāṃ chandaṃ dadāmo 'dhiṣṭhāmaḥ / yaḥ kaścit kulaputro vā kuladuhitā vā bhikṣur vā bhikṣuṇī vā upāsako vā upāsikā vā snātvā śucīni cīvarāṇi prāvṛtya nānāpuṣpasaṃchanne nānāgandhapradhūpite nānārasaparivṛte nānāvastrābharaṇaduṣyasaṃsthite cchatradhvajapatākocchrepite svalaṃkṛte maṇḍalamāḍe mṛdusukhasaṃsparśe siṃhāsane 'bhiruhyemān dhāraṇīṃ saṃprakāśayet / na cāsya kaścic cittasaṃkṣobhaṃ dhātusaṃkṣobhaṃ kāyasaṃkṣobhaṃ manaḥsaṃkṣobhaṃ vā kariṣyati / na cāsya kaścit kāye śvāsaṃ mokṣyati / śīrṣarogaṃ ca kartuṃ śakṣyati / nedaṃ sthānaṃ vidyate / na kāyarogaṃ vā na jihvārogaṃ na dantarogaṃ nāsthirogaṃ na grīvārogaṃ na bāhurogaṃ na pṛṣṭhirogaṃ nāntrarogaṃ nodararogaṃ na śroṇīrogaṃ norurogaṃ na jaṃghārogaṃ kaścit kartuṃ śakṣyati / na cāsya svarasaṃkṣobho bhaviṣyati yaś (Kurumiya 138) ca tasya dharmabhāṇakasya pūrvāśubhakarmaṇā dhātusaṃkṣobhaḥ svarasaṃkṣobho vā syāt tasyemān dhāraṇīṃ vācayataḥ sarvo niḥśeṣaṃ praśamiṣyati / karmaparikṣayāt svastir bhaviṣyati / ye 'pi tatra dhārmaśrāvaṇikāḥ sannipatiṣyaṃti teṣām api na kaścid dhātusaṃkṣobhaṃ kariṣyati svarasaṃkṣobhaṃ vā / ye ca tatremān dhāraṇīṃ śroṣyaṃti teṣāṃ yad aśubhena karmaṇā dīrghagailānyaṃ dhātusaṃkṣobho vā svarasaṃkṣobho vā syāt tat sarvaṃ parikṣayaṃ yāsyati // atha khalu candraprabhaḥ kumārabhūtaḥ yena te buddhā bhagavanto gaṃgānadīvālukāsamā bodhisattvaparivārās tenāṃjaliṃ praṇamyaivam āha / samanvāharantu me buddhā bhagavanto 'syāṃ dhāraṇyāṃ chandaṃ dadantu // tadyathā / kṣante asamārope / metre somavate / ehi navakuṃjave navakuṃjave navakuṃjave / mūlaśodhane / vaḍhaka vaḍhaka / māravatathatā pariccheda baḍhase baḍhase / amūla acale dada pracalā / vidhile ekanayapariccheda / caṇḍatṛṇe bosare bosaratṛṇe / khagasuratṛṇe snavasuratṛṇe bhūtakoṭī (Kurumiya 139) pariccheda / jalakha / jalakha / vaye jalakha / namakṣakha / kakakha / ha ha ha ha / phu phu phu phu / sparśavedanapariccheda / amama / nyamama khyamama samudra mudrabakha saṃskārāṇāṃ pariccheda bodhisa kṣitivima / mahāvima bhūtakoṭi ākāśaśvāsaparicchede svāhā // tena khalu punaḥ samayena sarvabuddhakṣetrāntargatā bodhisattvā mahāsattvās te ca mahāśrāvakāḥ śakrabrahmalokapāladevanāgayakṣagandharvāsuragaruḍakinnaramahoragendrās te ca mahaujaskamahaujaskāḥ sattvāḥ sarve sādhukāraṃ pradaduḥ / te ca buddhā bhagavanta evam āhuḥ / mahābalavegavatī sarvaśatrunivāraṇī bateyaṃ dhāraṇī sarvabhayavyādhiduḥsvapnadurnimittamokṣaṇī yāvad anāvaraṇajñānamahāpuṇyajñānasamuccayānuttarajñānaniṣyandeyaṃ dhāraṇī bhāṣitā // tena khalu punaḥ samayena bhūteśvaro nāma mahābrahmā mahābrahmabalaviṣayavyūhādhiṣṭhānena strīrūpeṇa bhagavato 'mitāyuṣaḥ purato niṣasāda / paramavarṇapuṣkalatayā samanvāgataḥ divyātikrāntaiḥ paramodārair vastrālaṃkāraiḥ puṣpagandhamālyavilepanaiś cābhyālaṃkṛtaḥ / atha bhūteśvaro mahābrahmā utthāyāsanād aṃjaliṃ praṇāmyaivam āha / adhitiṣṭhantu me buddhā bhagavantaḥ svaramaṇḍalavāgvyāhāraviniścayanirdeśaṃ yad aham idaṃ kṛtsnaṃ buddhakṣetraṃ svareṇābhivijñapayeyaṃ / na ca me 'tra kaścid vighno (Kurumiya 140) bhavet / yāvad aham etarhi dharmabhāṇakānāṃ dhārmaśravaṇikānāṃ cārthe tādṛśīṃ mantrapadarakṣāṃ bhāṣeta / yathā yaḥ kaścit paścime kāle māro vā māraparṣad vā devo vā nāgo va nāgī vā nāgamahallako vā nāgamahallikā vā nāgapārṣado nāgapārṣadi vā nāgapotako vā nāgapotikā vā vistareṇa kartavyam / yāvat piśāco vā piśācī vā piśācamahallako vā piśācamahallikā vā piśācapārṣado piśācapārṣadi vā piśācapotako vā piśācapotikā vā manuṣyo vā amanuṣyo vā dharmabhāṇakānāṃ dhārmaśravaṇikānāṃ vā avatāraprekṣī avatāragaveṣī pratyarthikaḥ pratyamitro vā upasaṃkrametāṃtaśo dharmabhāṇakānāṃ dhārmaśravaṇikānāṃ vā ekaromakūpam api viheṭhayed vihiṃsayed vipralopayed ojo vāharec chvāsaṃ vā kāye prakṣiped duṣṭacitto vā prekṣetāntaśaḥ ekakṣaṇam api teṣām ahaṃ mārāṇāṃ yāvan manuṣyāmanuṣyāṇāṃ pratiṣedhaṃ daṇḍaparigrahaṃ vā kuryāṃ jambhanaṃ mohanaṃ śapathaṃ dadyāṃ / adhitiṣṭhaṃtu me buddhā bhagavantaḥ svaramaṇḍalavāgvyāhāraṃ yad aham idaṃ kṛtsnaṃ buddhakṣetraṃ svareṇāpūrayeyaṃ / kaś cātra me sāhayo bhaviṣyatīti // atha khalu te buddhā bhagavantas tūṣṇīṃbhāvenādhivāsayām āsuḥ / tatra (Kurumiya 141) ca śikhindharo nāma śakraḥ jāṃbūnadamayena niṣkāvabhāsenālaṃkṛtakāyo nātidūre niṣaṇṇaḥ / atha śikhindharaś śakro bhūteśvaraṃ brahmāṇam evam āha / mā bhaginy amitāyuṣas tathāgatasya purato niṣīdasva / mā bhaginy atra pramadyasva / mā bhagavantaṃ viheṭhaya / tat kasya hetoḥ / prapaṃcābhiratā bālā niṣprapaṃcās tathāgatāḥ / saṃskāraṃ darśayante cotpādavyavalakṣaṇam
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.