Ṛgveda Saṃhitā 3.53

इन्द्रापर्वता बृहता रथेन वामीर् इष आ वहतं सुवीराः । वीतं हव्यान्य् अध्वरेषु देवा वर्धेथां गीर्भिर् इळया मदन्ता ॥

indrāparvatā bṛhatā rathena vāmīr iṣa ā vahataṃ suvīrāḥ | vītaṃ havyāny adhvareṣu devā vardhethāṃ gīrbhir iḷayā madantā ||

तिष्ठा सु कम् मघवन् मा परा गाः सोमस्य नु त्वा सुषुतस्य यक्षि । पितुर् न पुत्रः सिचम् आ रभे त इन्द्र स्वादिष्ठया गिरा शचीवः ॥

tiṣṭhā su kam maghavan mā parā gāḥ somasya nu tvā suṣutasya yakṣi | pitur na putraḥ sicam ā rabhe ta indra svādiṣṭhayā girā śacīvaḥ ||

शंसावाध्वर्यो प्रति मे गृणीहीन्द्राय वाहः कृणवाव जुष्टम् । एदम् बर्हिर् यजमानस्य सीदाथा च भूद् उक्थम् इन्द्राय शस्तम् ॥

śaṃsāvādhvaryo prati me gṛṇīhīndrāya vāhaḥ kṛṇavāva juṣṭam | edam barhir yajamānasya sīdāthā ca bhūd uktham indrāya śastam ||

जायेद् अस्तम् मघवन् सेद् उ योनिस् तद् इत् त्वा युक्ता हरयो वहन्तु । यदा कदा च सुनवाम सोमम् अग्निष् ट्वा दूतो धन्वात्य् अच्छ ॥

jāyed astam maghavan sed u yonis tad it tvā yuktā harayo vahantu | yadā kadā ca sunavāma somam agniṣ ṭvā dūto dhanvāty accha ||

परा याहि मघवन्न् आ च याहीन्द्र भ्रातर् उभयत्रा ते अर्थम् । यत्रा रथस्य बृहतो निधानं विमोचनं वाजिनो रासभस्य ॥

parā yāhi maghavann ā ca yāhīndra bhrātar ubhayatrā te artham | yatrā rathasya bṛhato nidhānaṃ vimocanaṃ vājino rāsabhasya ||

अपाः सोमम् अस्तम् इन्द्र प्र याहि कल्याणीर् जाया सुरणं गृहे ते । यत्रा रथस्य बृहतो निधानं विमोचनं वाजिनो दक्षिणावत् ॥

apāḥ somam astam indra pra yāhi kalyāṇīr jāyā suraṇaṃ gṛhe te | yatrā rathasya bṛhato nidhānaṃ vimocanaṃ vājino dakṣiṇāvat ||

इमे भोजा अङ्गिरसो विरूपा दिवस् पुत्रासो असुरस्य वीराः । विश्वामित्राय ददतो मघानि सहस्रसावे प्र तिरन्त आयुः ॥

ime bhojā aṅgiraso virūpā divas putrāso asurasya vīrāḥ | viśvāmitrāya dadato maghāni sahasrasāve pra tiranta āyuḥ ||

रूपं-रूपम् मघवा बोभवीति मायाः कृण्वानस् तन्वम् परि स्वाम् । त्रिर् यद् दिवः परि मुहूर्तम् आगात् स्वैर् मन्त्रैर् अनृतुपा ऋतावा ॥

rūpaṃ-rūpam maghavā bobhavīti māyāḥ kṛṇvānas tanvam pari svām | trir yad divaḥ pari muhūrtam āgāt svair mantrair anṛtupā ṛtāvā ||

महां ऋषिर् देवजा देवजूतो ऽस्तभ्नात् सिन्धुम् अर्णवं नृचक्षाः । विश्वामित्रो यद् अवहत् सुदासम् अप्रियायत कुशिकेभिर् इन्द्रः ॥

mahāṃ ṛṣir devajā devajūto 'stabhnāt sindhum arṇavaṃ nṛcakṣāḥ | viśvāmitro yad avahat sudāsam apriyāyata kuśikebhir indraḥ ||

हंसा इव कृणुथ श्लोकम् अद्रिभिर् मदन्तो गीर्भिर् अध्वरे सुते सचा । देवेभिर् विप्रा ऋषयो नृचक्षसो वि पिबध्वं कुशिकाः सोम्यम् मधु ॥

haṃsā iva kṛṇutha ślokam adribhir madanto gīrbhir adhvare sute sacā | devebhir viprā ṛṣayo nṛcakṣaso vi pibadhvaṃ kuśikāḥ somyam madhu ||

उप प्रेत कुशिकाश् चेतयध्वम् अश्वं राये प्र मुञ्चता सुदासः । राजा वृत्रं जङ्घनत् प्राग् अपाग् उदग् अथा यजाते वर आ पृथिव्याः ॥

upa preta kuśikāś cetayadhvam aśvaṃ rāye pra muñcatā sudāsaḥ | rājā vṛtraṃ jaṅghanat prāg apāg udag athā yajāte vara ā pṛthivyāḥ ||

य इमे रोदसी उभे अहम् इन्द्रम् अतुष्टवम् । विश्वामित्रस्य रक्षति ब्रह्मेदम् भारतं जनम् ॥

ya ime rodasī ubhe aham indram atuṣṭavam | viśvāmitrasya rakṣati brahmedam bhārataṃ janam ||

विश्वामित्रा अरासत ब्रह्मेन्द्राय वज्रिणे । करद् इन् नः सुराधसः ॥

viśvāmitrā arāsata brahmendrāya vajriṇe | karad in naḥ surādhasaḥ ||

किं ते कृण्वन्ति कीकटेषु गावो नाशिरं दुह्रे न तपन्ति घर्मम् । आ नो भर प्रमगन्दस्य वेदो नैचाशाखम् मघवन् रन्धया नः ॥

kiṃ te kṛṇvanti kīkaṭeṣu gāvo nāśiraṃ duhre na tapanti gharmam | ā no bhara pramagandasya vedo naicāśākham maghavan randhayā naḥ ||

ससर्परीर् अमतिम् बाधमाना बृहन् मिमाय जमदग्निदत्ता । आ सूर्यस्य दुहिता ततान श्रवो देवेष्व् अमृतम् अजुर्यम् ॥

sasarparīr amatim bādhamānā bṛhan mimāya jamadagnidattā | ā sūryasya duhitā tatāna śravo deveṣv amṛtam ajuryam ||

ससर्परीर् अभरत् तूयम् एभ्यो ऽधि श्रवः पाञ्चजन्यासु कृष्टिषु । सा पक्ष्या नव्यम् आयुर् दधाना याम् मे पलस्तिजमदग्नयो ददुः ॥

sasarparīr abharat tūyam ebhyo 'dhi śravaḥ pāñcajanyāsu kṛṣṭiṣu | sā pakṣyā navyam āyur dadhānā yām me palastijamadagnayo daduḥ ||

स्थिरौ गावौ भवतां वीळुर् अक्षो मेषा वि वर्हि मा युगं वि शारि । इन्द्रः पातल्ये ददतां शरीतोर् अरिष्टनेमे अभि नः सचस्व ॥

sthirau gāvau bhavatāṃ vīḷur akṣo meṣā vi varhi mā yugaṃ vi śāri | indraḥ pātalye dadatāṃ śarītor ariṣṭaneme abhi naḥ sacasva ||

बलं धेहि तनूषु नो बलम् इन्द्रानळुत्सु नः । बलं तोकाय तनयाय जीवसे त्वं हि बलदा असि ॥

balaṃ dhehi tanūṣu no balam indrānaḷutsu naḥ | balaṃ tokāya tanayāya jīvase tvaṃ hi baladā asi ||

अभि व्ययस्व खदिरस्य सारम् ओजो धेहि स्पन्दने शिंशपायाम् । अक्ष वीळो वीळित वीळयस्व मा यामाद् अस्माद् अव जीहिपो नः ॥

abhi vyayasva khadirasya sāram ojo dhehi spandane śiṃśapāyām | akṣa vīḷo vīḷita vīḷayasva mā yāmād asmād ava jīhipo naḥ ||

अयम् अस्मान् वनस्पतिर् मा च हा मा च रीरिषत् । स्वस्त्य् आ गृहेभ्य आवसा आ विमोचनात् ॥

ayam asmān vanaspatir mā ca hā mā ca rīriṣat | svasty ā gṛhebhya āvasā ā vimocanāt ||

इन्द्रोतिभिर् बहुलाभिर् नो अद्य याच्छ्रेष्ठाभिर् मघवञ् छूर जिन्व । यो नो द्वेष्ट्य् अधरः सस् पदीष्ट यम् उ द्विष्मस् तम् उ प्राणो जहातु ॥

indrotibhir bahulābhir no adya yācchreṣṭhābhir maghavañ chūra jinva | yo no dveṣṭy adharaḥ sas padīṣṭa yam u dviṣmas tam u prāṇo jahātu ||

परशुं चिद् वि तपति शिम्बलं चिद् वि वृश्चति । उखा चिद् इन्द्र येषन्ती प्रयस्ता फेनम् अस्यति ॥

paraśuṃ cid vi tapati śimbalaṃ cid vi vṛścati | ukhā cid indra yeṣantī prayastā phenam asyati ||

न सायकस्य चिकिते जनासो लोधं नयन्ति पशु मन्यमानाः । नावाजिनं वाजिना हासयन्ति न गर्दभम् पुरो अश्वान् नयन्ति ॥

na sāyakasya cikite janāso lodhaṃ nayanti paśu manyamānāḥ | nāvājinaṃ vājinā hāsayanti na gardabham puro aśvān nayanti ||

इम इन्द्र भरतस्य पुत्रा अपपित्वं चिकितुर् न प्रपित्वम् । हिन्वन्त्य् अश्वम् अरणं न नित्यं ज्यावाजम् परि णयन्त्य् आजौ ॥

ima indra bharatasya putrā apapitvaṃ cikitur na prapitvam | hinvanty aśvam araṇaṃ na nityaṃ jyāvājam pari ṇayanty ājau ||