अत्र केचिद् आहुः- गणिकाया नानुरागो गुणवत्य् अपि नायके । रसाभास-प्रसङ्गः स्याद् अरक्तायाश् च वर्णने ॥ अतश् च नाटकादौ तु वर्ण्या सा न भवेद् इति । तथा चाहुः [शृति। १।६२,६४ - सामान्या वनिता वेश्या सा द्रव्यं परम् इच्छता । गुण-हीने च न द्वेषो नानुरागो गुणिन्य् अपि । शृङ्गाराभास एतासु न शृङ्गारः कदाचन ॥इति॥ तन्-मतं नानुमनुते धीमान् श्री-सिंह-भूपतिः
atra kecid āhuḥ- gaṇikāyā nānurāgo guṇavaty api nāyake | rasābhāsa-prasaṅgaḥ syād araktāyāś ca varṇane || ataś ca nāṭakādau tu varṇyā sā na bhaved iti | tathā cāhuḥ [śṛ.ti. 1.62,64 - sāmānyā vanitā veśyā sā dravyaṃ param icchatā | guṇa-hīne ca na dveṣo nānurāgo guṇiny api | śṛṅgārābhāsa etāsu na śṛṅgāraḥ kadācana ||iti|| tan-mataṃ nānumanute dhīmān śrī-siṃha-bhūpatiḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.