अस्यास् तु चेष्टा हृत्-तापो वेपथुश् चाङ्ग-सादनम् । १२९ अरतिर् बाष्प-मोक्षश् च स्वावस्था-कथनादयः ॥स्र्स् १।२१७॥ १३०अब् यथा ममैव- चिरयति मनः-कान्ते कान्ता निरागसि सोत्सुका मधु मलयजं माकन्दं वा निरीक्षितुम् अक्षमा । गलित-पलितं नो जानीते कराद् अपि कङ्कणं परभृत-रुतं श्रुत्वा बाष्पं विमुञ्चति वेपते
asyās tu ceṣṭā hṛt-tāpo vepathuś cāṅga-sādanam | 129 aratir bāṣpa-mokṣaś ca svāvasthā-kathanādayaḥ ||SRs 1.217|| 130ab yathā mamaiva- cirayati manaḥ-kānte kāntā nirāgasi sotsukā madhu malayajaṃ mākandaṃ vā nirīkṣitum akṣamā | galita-palitaṃ no jānīte karād api kaṅkaṇaṃ parabhṛta-rutaṃ śrutvā bāṣpaṃ vimuñcati vepate
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.