अथ विलापः- विलापो दुःखजं वचः ॥स्र्स् १।३९६॥ २२२ब् यथा- सीतां स्व-हस्तेन वने विमोक्तुं श्रोतुं च तस्याः परिदेवितानि । सुखेन लङ्का-समरे मृतं माम् अजीवयन् मारुतिर् आत्त-वैरः ॥स्र्स् १।३९७॥ [हना। १४।९१] अथ संलापः- उक्ति-प्रत्युक्तिमद्-वाक्यं संलाप इति कीर्तितम् ॥स्र्स् १।३९८॥ २२२च्द् यथा- भिक्षां प्रदेहि ललितोत्पल-पत्र-नेत्रे पुष्पिण्य् अहं खलु सुरासुर-वन्दनीय । बाले तथा यदि फलं त्वयि विद्यते मे वाक्यैर् अलं फल-भुग् ईश परोऽ स्ति याहि
atha vilāpaḥ- vilāpo duḥkhajaṃ vacaḥ ||SRs 1.396|| 222b yathā- sītāṃ sva-hastena vane vimoktuṃ śrotuṃ ca tasyāḥ paridevitāni | sukhena laṅkā-samare mṛtaṃ mām ajīvayan mārutir ātta-vairaḥ ||SRs 1.397|| [ha.nā. 14.91] atha saṃlāpaḥ- ukti-pratyuktimad-vākyaṃ saṃlāpa iti kīrtitam ||SRs 1.398|| 222cd yathā- bhikṣāṃ pradehi lalitotpala-patra-netre puṣpiṇy ahaṃ khalu surāsura-vandanīya | bāle tathā yadi phalaṃ tvayi vidyate me vākyair alaṃ phala-bhug īśa paro' sti yāhi
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.