अत्र रति-गत-शोच्य-दशा-विलोकनेन देवस्य शोको बाष्पोद्गमेन व्यज्यते । आत्म-गतैर्, यथा- अयि कर्ण कर्ण-सुभगां प्रयच्छ मे गिरम् उद्वमन्न् इव मुदं मयि स्थिराम् । सततावियुक्तम् अकृताप्रियं कथं वृषसेन-वत्सल विहाय यासि माम् ॥स्र्स् २।३१९॥ (वेसं। ५।१४) स्याद् एष मृति-पर्यन्तः स्व-परस्थैस् तु मध्यमे । १४५ अनतिव्यक्त-रुदित-प्रमुखास् तत्र विक्रियाः
atra rati-gata-śocya-daśā-vilokanena devasya śoko bāṣpodgamena vyajyate | ātma-gatair, yathā- ayi karṇa karṇa-subhagāṃ prayaccha me giram udvamann iva mudaṃ mayi sthirām | satatāviyuktam akṛtāpriyaṃ kathaṃ vṛṣasena-vatsala vihāya yāsi mām ||SRs 2.319|| (ve.saṃ. 5.14) syād eṣa mṛti-paryantaḥ sva-parasthais tu madhyame | 145 anativyakta-rudita-pramukhās tatra vikriyāḥ
Devanagari rendered by HREEM from the edition's roman (IAST) text; the IAST is the edition's own.
Sanskrit only: no published translation is held for this verse.